Lieve allemaal,

Zo, onze eerst week zit er alweer bijna op. Het voelt heel gek want het lijkt alsof we hier al ongeveer een maand zitten. Ik denk dat het voornamelijk komt omdat dagen hier lang zijn. Wanneer de zon opkomt, begint weer een nieuwe dag. Aunty ( onze gastmoeder) begint met haar planten water te geven. De tuin is hier een symbool van rijkdom en moet er dan ook zo verzorgd mogelijk uitzien. Als de tuin klaar is, begint ze met het koken van ons ontbijt waar ze al haar zorg en liefde in stopt. Ze ontbijt rustig, maakt ons wakker en wil graag voor ons zorgen. Rond een uur of 9 begint ze met het schoonmaken van het huis en om 11 uur is het alweer tijd om te beginnen met het maken van de lunch. Verder haalt Aunty elke dag boodschappen, maakt ze een praatje met de buren, doet ze een middagdutje en haar mobiel is haar way to keep in touch with her friends. Waarschijnlijk vinden jullie het leven van Aunty erg saai, maar het is erg mooi om te zien dat ze zelf zo gelukkig is en niet kan leven zonder te zorgen. Aunty heeft allemaal posters van moeder Theresa in huis hangen en Mireille en ik noemen haar dan ook de hele tijd zo.

Het leven begint hier te wennen. We zijn maandagavond naar een olifantenparade geweest in de hoofdstad van Sri Lanka, Colombo. Het doel van deze parade is om Boeddha te vereren. Er werd veel gedanst, gezongen en de olifanten waren prachtig versierd. Dharshana vertelde ons dat de olifanten dansten. Eerst geloofden wij hem niet, we waren afgeleid door de hoge heren die op de olifanten zaten, maar als je goed keek zag je dat de olifanten een soort ritme in zich hadden. Omdat de olifanten zo heilig zijn in Sri Lanka, werd de straat voordat de olifantenoptocht begon ‘gewassen' met heilig water. In de optocht dansten alleen mannen. Als je een man bent en je woont in Sri Lanka is het een must om goed te kunnen dansen en zingen. Mannen zingen hier dan ook uit volle borst met liedjes mee en hebben geen schaamte om midden op straat met hun heupen te schudden. Voor vrouwen is het juist absoluut verboden om hier in het openbaar te dansen en te zingen, iets wat Mireille en ik nog erg lastig vinden :)

Omdat wij zelf naar de montessorischool moeten komen, is het handig om hier een fiets of brommertje te hebben. We hebben lang getwijfeld wat handiger was. Een fiets is veiliger want het Sri Lankaanse verkeer is een grotere chaos dan je denkt, en voor een fiets heb je geen scooterrijbewijs nodig, maar stiekem hadden we het stoer gevonden als we een brommertje konden krijgen en de wind door onze haren voelden waaien. Toch vond iedereen het uiteindelijk beter dat we netjes op een meisjesfiets zouden gaan fietsen, in plaats van een hoge boete te hebben gekregen op onze stoere scooter.

Dinsdagmiddag zijn we voor het eerst op visite geweest. We gingen naar Prabhani, zij is een van de animators(leraressen) van learning by playing. We kregen eerst een heel vies drankje, het was een soort mangosap met zout. Maar uit beleefdheid dronken we het netjes op en zeiden we dat we het lekker vonden. Daarna vroegen de broertjes van Prabhani of we zin hadden om een soort cricket te spelen. We hadden al de hele dag stilgezeten, dus we konden geen nee zeggen. En ja hoor, Mireille had gelijk het nieuwe record verbroken. Ze noemden het cricket, maar eigenlijk was het meer een soort slagbal. Je moest met een soort knuppel slaan en als je raak sloeg moest je proberen zo vaak mogelijk heen en weer te rennen zonder dat je af werd gegooid. Toen kwamen Prabhani's ouders thuis. Het waren hele lieve, aardige mensen die heel nieuwsgierig waren naar de Westerse cultuur. Het opvallende was, was het feit dat de man alleen aan het woord was. Zijn echtgenoot was alleen vriendelijk aan het lachen en aan het zorgen voor ons.

Gisteren was onze eerste ‘class'. We mochten meekijken met Elisa en een andere Singalese animator. De kinderen vonden ons eerst heel eng en toen wij wat aan het vertellen waren, konden ze alleen maar naar ons staren. Maar toen wij dieren moesten uitbeelden en geluidjes nadeden, was het ijs gebroken. De kinderen hadden het naar hun zin en moesten hard lachen. Dat was ook niet zo gek als je zag hoe wij slangen en apen nadeden. Op het laatst werden we lief door iedereen uitgezwaaid: Goodbye! See you next week!

Wat ik ook nog even wilde vertellen is iets wat heel anders en grappig is hier: giechelen. Meisjes horen zich hier te gedragen als ingetogen en verlegen. Wat daarbij hoort; giechelen.
Als ze iets niet snappen dan beginnen ze te giechelen, als een jongen een grap vertelt beginnen ze te giechelen als er even een stilte valt beginnen ze te giechele, en soms beginnen ze zomaar zonder enige zichtbare reden te giechelen. Erg grappig, vooral als je mee gaat doen, (soms kan je ook niet meer stoppen)

Nu zijn we aan het kijken wat we dit weekend gaan doen. Waarschijnlijk gaan we naar een strand toe waar we kunnen zwemmen. Dat lijkt me heel fijn, want het is op dit moment 34 graden. Maar nu moeten we eerst even lessen gaan maken zodat we ook volgende week met een glimlach kunnen terugkijken op onze lessen :)

Liefs,
Vera

P.s. Foto's volgen snel, uploaden duurt hier vrij lang maar zodra er gelegnheid is zullen we ze hier of op facebook zetten!
p.p.s. Ik hoop dat het goed met jullie gaat! Is er nog nieuws in Nederland? Gaat de Elfstedentocht inmiddels wel weer door? Zijn er al mensen door het ijs gezakt?