Lieve allemaal,

Huilende dansers en danseressen, blauwe knieën, donder en bliksem tijdens goede vrijdag, Rijkdom van Sri Lanka, de schrik van je leven en oer-Hollandse ´gezelligheid´. We hebben een tijdje niet geschreven dus dat betekent dat we een hoop te vertellen hebben!

24 Maart begon de dag voor Mireille niet zo lekker. Ziek, zwak en misselijk lag ze in bed en kon ze jammer genoeg niet mee naar het montessoriconcert waar Vera wel naartoe is gegaan.
Voor het kleine dorpje Magonna een hele happening. De kindjes en de leraressen hadden al een lange tijd geoefend op typische Sri Lankaanse spelletjes, dansjes en liedjes. Maar toen Vera aankwam zag ze van de twaalf kleine kinderen acht treurige gezichtjes. Troostende woordjes waren geen medicijn, ze bleven maar huilen. Terwijl Vera toch haar best deed om de kindjes gerust te stellen staken de kinderen uit de oudere groep een Boeddhistische kaars aan en deden een christelijk gebed.

Het meest bijzondere van het montessoriconcert was de zegening van de kinderen. Alle ouders en kinderen stonden met vier boombladeren in een cirkel om de pater heen. Stuk voor stuk werden de kinderen gezegend door hun eigen ouders. Een van de vier bladen werd op het hoofd van een kind gelegd en de ouders zegende door middel van een klein gebed en een handwrijving waarna de pater hetzelfde ritueel deed bij elk kind. Het leek of alle vervelende gebeurtenissen uit de kinderen werden verbannen en de kinderen met een nieuwe start konden beginnen. Een soort paasritueel. Na anderhalf uur werd de brandende zon teveel en was het tijd om terug naar St. Vincent te lopen.

Al hebben we pas een paar dagen les gegeven op de montessori en hebben de kinderen nu 3 weken vakantie, we hebben toch al een goede band opgebouwd met de kinderen en leraressen. Ook hier, op de St. Vincent montessori zingen we Engelse liedjes, knuffelen we de prachtige kindjes en trekken we gekke bekken. Toch is elke montessori anders, het kernwoord van deze montessori is; rommelig. De kinderen krijgen geen discipline, er bestaat ook geen vast ochtendritueel en de leraressen doen waar ze zin in hebben. Deze leraressen zijn erg streng voor de kinderen, slaan met een stokje is hier normaal en gebeurt dan ook vaak. Daarom vinden de kinderen het extra fijn als we ze lekker optillen en aandacht geven, een twinkeling in de oogjes en een grote lach als gevolg. Toch zijn ook deze leraressen aardige, leuke vrouwen. Zo zijn we op een zondag, compleet met aanhang naar het strand geweest, erg geslaagd!

Iets wat we nooit meer in Nederland gaan meemaken als we hier hebben gedaan is Pasen, Pasen en al zijn rituelen er omheen. De kern is hier hetzelfde maar de manier waarop Pasen wordt gevierd is totaal anders. Omdat wij in een soort mannenklooster zitten wordt alles hier erg religieus gevierd. Zo hebben wij Pasen vooral doorgebracht in de kerk (bij elkaar 8 uur in 3) en de calvary (dat is een heilige buitenplaats met rotsen, Maria-beelden en een altaar).

De Goede vrijdag was voor ons de meest speciale goede vrijdag in ons leven. Ongeveer 2000 mensen, grotendeels in het wit gekleed zaten op het gras, op zelf meegebrachte kleedjes of op de rotsen. Deze mensen keken allemaal naar de paters, die onder een levensgroot kruis met Jezus het paasverhaal ‘naspeelden' in dialogen. Een pater had een erg galmende, zalvende stem waar je een beetje naar van werd. Jammer genoeg predikte deze pater 2 uur achter elkaar. Tussen de dialogen door kwamen er keiharde donderslagen door de geluidsboxen heen en bewoog jezus aan het kruis. Op het moment dat hij ‘doodging' waren er keiharde knallen te horen en zag je de rook van vuren voor het kruis langs zweven. Kinderen begonnen te huilen en het was een groot spektakel.

Zaterdagavond moesten we weer naar een mis. Dit keer in de kerk vlak naast onze kamer. We hadden geen idee hoe deze dienst zou verlopen. Dus toen iedereen opstond en de kerk uitliep met een kaars, liepen wij er gehoorzaam erachteraan. Alle lichten van de kerk gingen uit en er werd een grote kaars aangestoken. Daarmee liepen we de kerk opnieuw in. En binnen werd iedereen zijn kaarsje aangestoken. Een mooi gezicht in zo'n donkere, oude kerk. Er volgde een dienst met een hoop knielen, kruisgebedjes en een hosti halen. Na de mis wenste iedereen elkaar door middel van twee zoenen een vrolijk Pasen. Ineens veranderde de sfeer van een heilige bijeenkomst tot een feestelijke sfeer. Om 22.30 kregen we voor Singalese begrippen een écht feestmaal voorgeschoteld. Daarna moesten we nog onze tas inpakken omdat we de volgende dag na lunchtijd bij een Sri Lankaans gezin in Colombo zouden gaan slapen. De volgende dag zaten we om 7 uur 's ochtends vroeg (!) weer bij de Calvary, eindelijk de laatste paasmis! Het Nederlandse echtpaar waar we een week mochten verblijven, kwam ook nog eventjes langs. Daarmee hebben we een gezellige paaslunch gehad.

In Colombo sliepen we bij een rijke, Sri Lankaanse moeder en dochter. In de avond nam de dochter, Rashmi, ons mee om lekker te winkelen. Hier heel erg goedkoop! We hadden alleen niet zoveel tijd maar gelukkig hadden we nog een dag in Colombo waarop de Australische/Sri Lankaanse broer van de moeder ons wegwijs maakte door Colombo. Omdat hij zo rijk en welgesteld is hebben we vooral de echte upperclass plekken gezien. ‘s Avonds gingen we met broer, zus en dochter naar een grote uitverkoop. Omdat het bijna Singalees en Tamil nieuwjaar voor de Boeddhisten was.

Wat ons erg is opgevallen is de amerikanisering binnen rijke Singalese families. Deze mensen vinden dan ook dat ze zich onderscheiden van de traditionele Singalese cultuur. Andere Sri Lankanen die niet katholiek zijn worden gezien als ouderwets en een beetje dommig. Binnen de rijke, katholieke families wordt veel Engels gesproken, gaan de meisjes veel naar de malls, wonen ze in grote huizen (compleet met geïmporteerde IKEA keukens), kijken ze alleen hollywoord films, studeren ze in het buitenland en is een goede baan en een groot huis na het geloof het belangrijkste streven. Het was interessant maar fijn om een keer in zo'n soort gezin te verblijven. Deze mensen stonden open tegenover blanken en begrepen onze westerse gewoontes wat beter.

Onze tijd in Colombo bestond niet alleen maar uit lol. Maandagmiddag kreeg Vera een telefoontje van thuis dat haar oma van 90 haar heup had gebroken. Haar oma was erg dement en had al langer geen zin meer om te leven. Na de val was oma erg in de war en vaak buiten bewustzijn. Het was een logische maar geen makkelijke keuze tussen een operatie of langzaam in laten slapen d.m.v. morfine. De operatie zou risicovol zijn en zou weer pijn met zich meebrengen. In overleg met de dokters moest de familie beslissen omdat de oma geen fut meer had voor zo'n proces. Woensdagochtend 11 april is ze op 90 jarige leeftijd overleden. Vandaag is de begrafenis en hier in Sri Lanka is Vera er in gedachten bij en neemt op haar eigen manier afscheid.

Na ons verblijf in Colombo zijn we doorgereisd naar Negombo, een stad waar vroeger veel Nederlanders en Portugezen zaten. We kenden via via een man die daar een leuk, klein guesthouse had. Wat ons meteen opviel waren alle toeristen! Het waren er niet weinig ook. Van alle kanten hoorde we Brits, Frans en Nederland. ‘ARNOUD, WE HEBBEN WIEFIE HOOR'.

Woensdagmiddag zaten we samen rustig op het strand lekker te genieten van de zon toen er een Singalese jongen naar ons toe. ‘Tsunami is coming!'. Mireille lachte hem uit. Leuke grap joh, maar toen toezichthouder het bevestigde en we alle toeristen naar binnen zagen snellen schrokken we allebei en pakte onze spullen. We sprongen in een tuktuk, terug naar ons guesthouse. Eenmaal daar aangekomen hoorde we dat er in Indonesië een zware aardbeving had plaatsgevonden, 8,9 op de schaal van Richter, terwijl die voor de tsunami 2004 9.1 was geweest. Binnen 2 minuten onze backpacks gepakt, ouders geprobeerd te bereiken terwijl de overvolle lijnen dat niet toestonden. Zaklampen mee in geval van stroomuitval, 2 extra grote flessen water in geval van uitdroging en paspoorten dicht op ons lichaam gedragen namen we weer een tuktuk en reden we richting het binnenland. Daar wachtte bij de zus van de guesthouse eigenaar op verder nieuws. Alleen...de stroom was uitgevallen. Dus geen toegang tot televisie of anders nieuws. Pas na 2 uur wachten konden we mensen bereiken en werden we op de hoogte gehouden van het laatste nieuws door Vera's moeder via smsjes. Spannende uurtjes. Maar gelukkig bleek het vals alarm en was er geen sprake van enig tsunami dan ook. Het was wel fijn om te zien hoeveel mensen hier om ons geven. Na het alarm werden we constant gebeld door mensen die wilde weten of we in orde waren.

Vandaag zijn we weer teruggekomen in St Vincent home. De komende weken worden leuke weken. Aankomende week zijn we van plan een paar spelletjesdagen te organiseren voor de jongens. Die hebben net als iedereen ook vakantie maar sommige jongens hebben helemaal niemand om naartoe te gaan. Geen ouders, geen familie of mensen die om ze geven. Deze jongens blijven hier achter, in St Vincent. Het geld dat we gekregen hebben op ons afscheidsfeestje zijn we van plan te gebruiken voor deze jongens, om ze een leuke tijd te bezorgen. Ook komen onze vader en broer bijna langs! Over 2 weken zullen zij op onze Sri Lankaanse stoep staan, samen met hen zullen we gaan reizen en ons project laten zien. Als klap op de vuurpijl komt er nóg iemand op bezoek; een goede vriendin van Vera, die zelf al een tijd door Azië reist.

Aayu-bowan, Dag!

Vera & Mireille