Lieve allemaal,

Met zand tussen mijn tenen, een vervelde neus, een koude fles water, witte stranden en een lichtblauwe zee mag ik weer een blog schrijven! Welkom in Uppuveli! Als jullie deze plek googlen weet ik zeker dat jullie allemaal stikjaloers worden :)

Mireille en ik hebben de afgelopen weken een erg fijn ritme gekregen. Doordeweeks reisden we rond door Sri Lanka en in de weekenden organiseerden we activiteitendagen in weeshuizen, wat een groot succes was!

Onze ‘trip' begon in Bopitiya ( het dorpje van learning by playing), waar wij een meisjesweeshuis kenden die open stonden voor een activiteitendag. Nadat Mireille en ik 1,5 dag spullen hadden gekocht, spelletjes uitgewerkt, speelgoed uitgezocht en animators hadden verteld wat onze ideeen waren, was het eindelijk zover: zaterdagochtend 6.00, waar we werden gewekt door het tikken van de regen op aunty's huisje. De stress en teleurstelling was eventjes groot want we hadden alleen spelletjes voor buiten georganiseerd want binnen was nauwelijks ruimte voor activiteiten. We besloten om toch gewoon te gaan en maar te zien hoe het zou lopen.

En dat was maar goed ook, want toen we aankwamen stonden 45 meisjes vol spanning en afwachting naar ons te glimlachen, ze konden niet wachten om te beginnen en toen we een kwartier bezig waren stopte het met regenen. Onze eerste activiteit was ( net zoals bij de activiteitendag in St. Vincent Home) vlaggen maken. Het was grappig om te zien hoe groot het verschil was tussen de vlaggen van de jongens van St. Vincent Home, waar werd voorgekauwd wat de jongens moesten maken en de vlaggen van de meisjes in Children home. In Children Home werden hele kunstwerken gemaakt! Daarna speelden de kinderen trefbal, kabadi ( een indiaas tikspel waarbij je moet proberen zo lang mogelijk je adem in te houden) en het ballonnen tikspel. Na de korte pauze gingen we verder met een estafette waarbijwe hadden bedacht dat kinderen snoep moesten happen, water moesten doorgeven met een bekertje en een ballon tussen hun buik moesten houden. Maar dit liep door het fanatisme volledig uit de hand Elk team wilde zo graag winnen dat niemand zich meer aan de spelregels hield en het een grote beestenboel werd.

Van een andere Nederlandse jongen hadden wij dozen vol met speelgoed gekregen. Hij was ook een vrijwilliger en had veel speelgoed ingezameld in Nederland en kon het niet kwijt. Daarom hadden wij als afsluiter voor elk kind persoonlijk een klein speelgoedje. We hadden een lijst gemaakt en Dharshana had opgeschreven wat het niveau was van elk kind, zo konden we kijken wat bij welk meisje paste. We hebben puzzels, popjes, muziekinstrumentjes, spelletjes en nog veel meer dingen weggeven. Het was ontroerend om te zien hoe blij kinderen kunnen zijn met zo weinig.

In de week dat we vrij waren hebben we Dambulla en Sigriya bezocht. Twee prachtige plekken waar je veel meer kunt ontdekken over de Singalese geschiedenis. Vooral Sigiriya was een mooie plek. We moesten eerst 130m klimmen. Onderweg kwamen we tuinen,rotsschilderingen en fresco's tegen. Toen we de top bereikten was het uitzicht adembenemend. Overal waar je keek was het zo mooi! En het voelde als on top of the world! Mireille en ik wilden nooit meer weg.

Die zaterdag daarna hadden we weer een activiteitendag! Het meisjesweeshuis van Aunty's zus stond op het programma! Nadat we Nienke 3 weken niet meer hadden gezien, kwam ze in haar laatste weekend in Sri Lanka ons meehelpen, wat erg fijn was. Ook Dharshana wilde ons meehelpen. Het is fijn als iemand de lokale taal spreekt, want het gaat zoveel makkelijker en het is zeker weten tijdbesparend.

Ook deze dag hadden we ongeveer dezelfde activiteiten, maar het was weer totaal anders dan die 2 daarvoor. Deze meisjes waren eerst heel verlegen, maar kwamen uiteindelijk na een paar spellen helemaal los. En toen wij de kinderen scoobidoo leerden was het enthousiasme niet meer te stoppen. We hebben uiteindelijk van 8u ‘s ochtends tot 10 u ‘s avonds spelletjes gedaan, liedjes gezongen, scoobidoos gemaakt en.... we hebben geleerd hoe je sierlijk aziatisch moet dansen wat voor ons errug moelijk was :)

De verschillen tussen ieder weeshuis zette tot nadenken. St Vincent Home, waarbij jongens worden geplaatst die echt een zwaar verleden achter de rug hebben maar waar de jongens kinderlijk enthousiast en extreem dankbaar waren. Het meisjesweeshuis in Bopitya, waarbij het moeilijk was om echt tot de meisjes door te dringen maar waar onderling echt voor elkaar werd gezorgd ( je zag oude meisjes echt als moeders voor de jonge kinderen zorgen). En het meisjesweeshuis in Gampola, waar de meisjes wel ouders hebben maar te arm zijn om voor de kinderen te zorgen en werken op theeplantages. Hier zag je vooral warmte en een goede opvoeding.

Het mooie aan het organiseren van deze activiteitendagen was dat we zo dichtbij de kinderen kwamen. We zagen dat we de kinderen echt even een zorgeloze tijd konden geven, al was het maar voor een dag of voor een ochtend. Maar we zagen ook de dankbaarheid en je ziet wanneer je een kind liefde geeft, hij het echt in zich opneemt. Zij hebben ervan genoten, maar ook wij hebben enorm genoten.

Nadat we nog een paar dagen hadden nagenoten, zijn we doorgereisd naar Arugam Bay, de surfersspot van Sri Lanka! Voor ons was dat een gek fenomeen, ineens waren er Europese backpackers, men dronk in het openbaar alcohol en er werd vooral veel gefeest. Het was een hele mooie plek en de golven waren heerlijk om in te zwemmen. Echt een plek om bij te komen, maar Mireille en ik vonden het vooral interessant om te zien hoe groot de verschillen waren op zo'n kleine afstand. Arugam Bay is eigenlijk een moslimdorpje, waar vrouwen in burka's lopen, alcohol een taboe is en men moeite heeft met rondkomen, terwijl 200m verderop er de ‘young, wild and free spirit' was. De eigenaren van de restaurantjes, surfersscholen en de guesthouses waren dan ook vriendelijk omdat ze wisten dat aan blanken geld te verdienen is, maar eigenlijk leven zij in 2 werelden. De wereld van thuis, en de wereld van het geld verdienen.

Op dit moment zijn we naar boven gereisd langs de oostkust. De reis was heel erg mooi, maar heftig. In de oostkust zijn namelijk de meeste doden gevallen door de Tsunami van 2004. Verder is er in de oostkust ook ontzettend veel beschadigd door de jarenlange oorlog tussen de Tamil bevolking en de Singalese bevolking. Onderweg zagen we kale gebieden, huizen die helemaal verwoest zijn, borden met noodhulporganisaties, maar ook scholen met kogelgaten. Maar je ziet dat een land ontzettend snel doorgaat met het dagelijks leven. En ook nu zagen wij dat nieuwe huizen worden gebouwd en men probeert weer verder te gaan.

Ook al mis ik Nederland soms, ik wil nog lang niet naar huis. Sri Lanka is zo'n mooi land en er valt zoveel te zien. We gaan de komende weken door naar het Noorden waar het land het zwaarst is getroffen door de oorlog en gaan terug naar Aunty, waar we nog een paar laatste afscheidsdagen hebben. Ik zou het liefst willen dat jullie allemaal naar Sri Lanka komen ipv ik naar Nederland, maar helaas moet ik daarvoor even KLM om praten wat niet gaat lukken haha.
Dag Nederland, geniet van het aanbreken van de zomer, van het ( hopelijk toch nog succesvolle) Nederlands Elftal en van de lekkere bruine boterham met pindakaas ?

Liefs,
Vera