Hoi allemaal!

Sorry dat het weer zo schandalig lang geleden is. Ik denk dat dat een goed teken is, want wie geen tijd heeft om elke week een blog te schrijven, heeft in ieder geval genoeg te doen. Afgelopen weken zijn gevuld geweest met het bezoek van Vincent (vader Vera), Nienke (vriendin van Vera) en mijn broer Sven, met de dagelijkse bezigheden in St Vincent, het voorbereiden van een activiteitenochtend met de jongens en het maken van nieuwe plannen.

3 weken geleden kwamen Sven en Vincent aan op het vliegveld van Colombo. Sri Lanka verwelkomde hen met donder en bliksem, maar Vera en ik waren even de twee gelukkigste meisjes van Sri Lanka! Het was gek om ze weer te zien en nog gekker om ze dingen uit te leggen over Sri Lanka die voor ons al zo vanzelfsprekend zijn geworden. Vol van indrukken en doodmoe hebben we de mannen de ochtend van hun eerste dag even laten slapen en zijn we met z'n 2en naar Colombo gegaan om ons visum te verlegen. We mogen weer een maandje blijven (:
We hebben geprobeerd Vincent en Sven een zo goed mogelijk beeld te geven van onze tijd in Sri Lanka en daarom vielen ze (net als wij constant doen) van het ene uiterste in het andere. Zaten ze de eerste dag nog in een luxe guesthouse, sliepen ze de volgende dag in krakkemikkege bedden bij Aunty, onze gastmoeder van het vorige project. Daar zijn we 2 dagen gebleven waarin we tompoezen hebben gemaakt (auntys favoriet), een typisch Sri Lankaanse lunch hebben gegeten, de zonsondergang hebben gezien, de plekken waar Vera en ik de classen hebben gegeven bezocht en een junglepicknick hebben gehouden. Het was voor Sven en Vincent leuk om een beeld te krijgen bij alles wat ze al van ons hebben gehoord. Want we kunnen nog zoveel schrijven op deze blog, helemaal goed beschrijven lukt nooit. Het lome tempo (ook wel ‘ het Sri Lankaanse tempo', haha), de drukkende hitte, de lelijke huisjes die je overal langs de kustweg vind, de vriendelijkheid van de Sri Lankanenen die soms zo dubbel is. Het valt niet uit te leggen en daarom is het zo fijn dat we alles konden delen met Sven en Vincent.

De verdere week is ook Nienke gekomen, een vriendin van Vera. Vers uit Nepal na vrijwilligerswerk te hebben gedaan in India kwam ze ook Sri Lanka bezoeken J Na dus eerst 3 dagen samen te zijn geweest met Sven en Vincent nam ons reisgezelschap in aantal toe. Niet alleen Nienke kwam , ook een pater uit St. Vincent home kwam erbij en heeft ons de verdere week ‘ begeleid'. Letterlijk. Hij was erg gebrand op zijn taak om zo goed mogelijk op ons te letten. En met een stelletje koppige Nederlanders valt dat niet altijd mee. Maar het was erg gezellig. Samen hebben we een een treinreis gemaakt om bij Adam's Peak te komen, die treinreis was bijna net zo mooi als Adam's peak zelf! Palmbossen en rijstvelden wisselde zich af en het landschap werd mooier en mooier. Op een gegeven moment leek het wel alsof we in Scandinavie waren beland. Naaldbossen en spiegelgladde meertjes met een strakblauwe lucht, echt heel mooi! Adam's peak, een berg van 2800m beklimmen via traptreden was pittig (en dat voelde we ook de rest van de week in ons benen, au) maar de zonsopkomst in de vroege ochtend was het waard.
Verder zijn we met z'n zessen nog naar Kandy geweest, hebben we het boeddhistische lichtjesfeest Vesak meegemaakt, geslapen in een klooster en zijn we de 2^e week in St. Vincent home, ‘ thuis, geweest. Het was ontzettend fijn. Sven, Papa, we hebben genoten!

Dan weer terug naar nu, en onze plannen voor de komende weken. Omdat we het gevoel hebben niet meer heel veel nieuws toe te kunnen voegen hier, op St. Vincent home, hebben we wat anders bedacht. In plaats van hier te blijven en onze maand hier nog af te maken gaan we activiteiten organiseren op andere plekken in Sri Lanka. We hebben in de afgelopen maanden zoveel contacten opgedaan dat we inmiddels van veel plekken weten waar (ook) hulp nodig is. Zo heb je het meisjeweeshuis in Bopitiya (het dorpje van het vorige project), een schooltje die is opgezet door de man van een collega van de moeder (volg je het nog?) van Vera,een meisjesweeshuis dat wordt gerund door de zus van onze gastmoedere EN een organisatie die vele weeshuizen in Sri Lanka heeft. Aanstaande donderdag gaan we naar Bopitiya om daar zaterdag een leuke ochtend vol spelletjes te organiseren. Daarna gaan we helpen in het schooltje en daarna gaan we richting het binnenland naar het meisjeweeshuis van auntys zus. Als laatste zullen we een paar weken gaan reizen. Dat is het voorlopige plan!

Gisteren hebben we onze eerste activiteitendag gehouden, een groot succes! Het ging op z'n Sri Lankaans, warrig, chaotisch en totaal niet volgens plan, maar dat geeft niet want de jongens hadden een hoop lol en we hebben uiteindelijk een winnaar gehuldigd met medialles en snoep. Samen met onze helpers; Amir , Saira (vluchtelingen uit Pakistan) en Shanneke (de klusjesman) hebben we met de 15 puberende jongens een actief ochtendje gehad; we hebben gevolleybald, een ‘ maak de mooiste vlag competitie gehouden, trefbal gespeeld en menselijke pyramides gebouwd. Toen even bijkomen met cola en cake maar daarna weer druk aan de slag met touwtrekken,snoephappen en waterdoorgevertje. Team Butterfly, team Elephant en team Tiger streden tegen elkaar voor de eer, en het ging er fanatiek aan toe. Van tevoren wisten we totaal niet hoe de jongens zouden reageren, of ze het kinderachtig zouden vinden of dat we ze misschien totaal niet onder controle zouden houden, maar niks van dat alles was waar. Jongens van 18 jaar liepen met big smiles rond omdat hun gemaakte vlag als mooist was beoordeeld door de jury (wij), haha.
Ik heb vertrouwen in de komende activiteitenochtenden want als je ziet hoe leuk kinderen het vinden dat je speciaal wat voor hen wat hebt bedacht..dat was echt bijzonder om te zien en geeft je ook gelijk een energieboost waar je weer even op vooruit kan.

Toch is het wel dubbel om St. Vincent definitief te verlaten. Want we komen waarschijnlijk nooit meer terug. We zullen de kindjes van de montessori niet meer zien en we zullen niet weten wat er van de jongens die nu op St. Vincent wonen terecht gaat komen. Daarbij laten we de pakistaanse vluchtelingen achter waarbij we in korte tijd goed bevriend zijn geraakt.
Het verhaal van de Pakistanen is een heftig verhaal. Omdat ze katholiek zijn en Pakistan een islamitisch land is werden ze bedreigd, Amir, de vader, kwam erachter dat ze op een lijst stonden van islamitische extremisten die Katholieken uitmoordde. Een vriend van hem, ook op de lijst werd een maand daarvoor vermoord, op zijn werk. Bewapende mannen drongen zijn kantoor binnen en schoten hem door het hoofd. Toen hebben Amir en Saira de beslissing genomen om samen met hun 2 kinderen te vluchten, naar Sri Lanka. Met 4 grote koffers zijn ze gekomen en hebben ze hun spullen, huis en familie achtergelaten. Nu wachten ze op een vluchtelingenstatus, zonder kunnen ze namelijk geen baan krijgen en ook geen ander paspoort. Terwijl ze daar nu op wachten leven ze in een ruimte zonder iets erin. 4 Bedden en een grote ventilator, that's it. Ook geen keuken of badkamer, maar vooral geen zekerheid over de toekomst. Via de vader van Vera proberen ze nu ook een vluchtelingenstatus te krijgen in Nederland want hier in Sri Lanka kan het anderhalf jaar duren.
Om hen en 2 kleine jochies hier ‘ achter te laten' is daarom moeilijk, we hebben veel met de jongetjes gespeeld en de verhalen van hun ouders gehoord. We hopen zo ontzettend erg dat ze snel weten waar ze aan toe zijn.

Maargoed, we hebben dus een leuke tijd voor de boeg en gaan de komende weken proberen alles eruit te halen wat erin zit. Nog maar een paar weken, de tijd gaat zo snel. Veel te snel, ook nu weer want ik zit alweer meer dan een uur in een snikheet internetcafe, dus ik ga afsluiten.

Heel veel liefs,
Mireille