Lieve allemaal

De laatste keer dat wij een weblog hebben geschreven, is alweer een tijdje geleden. Er is zoveel gebeurd de afgelopen tijd. Natuurlijk zeggen wij dat heel vaak op onze weblogs, maar deze keer is er écht veel gebeurd. Er is zoveel gebeurd, dat ik niet alles kan opschrijven. Om maar kort en krachtig te zijn: we zijn weg bij learning by playing, hebben een week geslapen bij een Nederlands echtpaar en zitten sinds 2 dagen bij een nieuw project in de buurt.

Ik heb me gerealiseerd dat onze maand in Sri Lanka ontzettend intens is geweest. Het was een tijd met een achtbaan van emoties, problemen, geluksmomentjes, liefde van kinderen, tranen, belletjes met Dare2Go, maar vooral een maand van twijfel.

Vanaf dag 1 dat Mireille en ik in Bopitiya waren, voelden we al dat er iets aan de hand was. We dachten de eerste 2 weken dat het een normaal kenmerk is van wennen aan een totaal ander leven, dus we moesten er ons overheen zetten. Dat probeerden we dus ook continu. We bleven naar de positieve dingen kijken en genoten ook van kleine dingen. Het was aanstelleritis, wennen, een totaal andere cultuur, normaal voor vrijwilligers en het waren (gezien vanuit onze positieve blik) kleine problemen die op te lossen vielen. Maar nu realiseer ik dat het goed is dat we zijn vertrokken bij Learning by Playing.

Bij LBP (learning by playing) waren teveel problemen, die niet kunnen worden opgelost door twee Nederlandse vrijwilligers. Ik zal even de situatie van ons bij LBP toelichten. Bereid je voor, het is een lang verhaal.

We hebben een paar problemen al een aantal blogs terug verteld, maar we zullen ze nog even verder toelichten. De kern van alle problemen komt eigenlijk door animators die boos LBP hebben verlaten. Zij denken dat geld dat is bedoeld voor LBP in de zakken is gestoken van andere animators, terwijl dit absoluut niet het geval is. Verder zijn er door dingen die in het verleden zijn gebeurd een aantal roddels ontstaan. Deze boze animators hebben deze verhalen alleen maar groter gemaakt en er dingen bij verzonnen, roddels waar ze zelf misschien wel in zijn gaan geloven.

Nu zijn die animators zo boos dat ze LBP willen verwoesten. Ze proberen er alles aan te doen. Wij zijn bijvoorbeeld weggestuurd bij de montessori, omdat daar ook roddels zijn ontstaan over ons en over het bestuur van Learning by Playing ( de montessori is onderdeel van LBP).

De roddels zijn door het hele dorp verspreid. Ouders van kinderen geloven ook in deze roddels en houden hun kinderen thuis van lessen. Hierdoor komen er nog maar weinig kinderen opdagen op sommige classes.

Er zijn nu nog 9 animators over bij Learning by Playing. Van deze 9 animators, zijn er nog een aantal die de roddels van de ex-animators half geloven. Dit komt omdat zij bevriend zijn met de oude animators, maar ook omdat ze niet goed kunnen beoordelen wat precies waar is. Voor mij was het moeilijk om te zien wie te vertrouwen was en wie niet. Ik vond dat een groot obstakel, omdat ik vertrouwen een van de belangrijkste punten vind om goed met iemand te kunnen samenwerken.

Donderdag 8 maart vierde Elisa haar goodbye party. Het was een heel erg leuk afscheidsfeestje. Bijna alle animators waren er, iedereen kwam met lieve bedankjes, er was een hoop eten gemaakt én .. er werd veel gepraat. Dat is erg speciaal in Sri Lanka, normaal zijn Singalezen erg stil. Alleen hun aanwezigheid is genoeg. Toen iedereen weg was, vonden Mireille en een andere animator nog een pakje in de tuin. Op de voorkant stond dat het een cadeautje was van Sedawatta class, een van de lessen die wij geven op zaterdag. Vol verwachting en dankbaarheid maakte Elisa het pakje open. In het pakje zat een boekje met op de voorkant ‘be brave to read this’. Het verhaal was opgebouwd als een soort sprookje met 7 hoofdstukken. In het sprookje werden alle animators tot karakters gemaakt. Zo was Elisa in dit sprookje de hoofdpersoon, en zij was volgens het boekje de ‘heks’ die alles kapot heeft gemaakt. In het laatste hoofdstuk werd verteld dat het vliegtuig van Elisa zou neerstorten. Wij kwamen ook in het sprookje voor. Wij moesten volgens het boekje voorzichtig zijn en men zou wel zien wat er met ons zou gaan gebeuren. Verder zaten er bij het boekje drie grafstenen die gingen over van alles van learning by playing, maar ook over de animators.

Ik ben hier heel erg van geschrokken. Het is gewoon zo naar als dit aan iemand gegeven wordt die een halfjaar vrijwilligerswerk heeft gedaan en veel heeft betekend. Ook voelde ik mezelf onveilig , omdat men gewoon pure haat heeft naar ons en naar LBP. Ik weet dat ze ons nooit iets aan zullen doen, maar het idee dat het pakje zomaar in onze tuin is beland en het idee dat je ‘bedreigd’ wordt is beangstigend.

Na deze gebeurtenis besloten we dat het goed was om even afstand te nemen van alles. We konden terecht bij een Nederlands echtpaar die een aantal jaar in Sri Lanka woont. Toen Mireille en ik binnen kwamen, waren we eventjes in shock. We waren na ons primitief leven niks meer gewend. Er was een schone keuken! Er was warm water! Er was zelfs een klein zwembad! Yvonne en Ron hebben heel erg goed voor ons gezorgd. Ze waren heel lief en luisterden naar onze verhalen. Dat was eigenlijk alles wat nodig was. Samen kwamen we tot de conclusie dat het beter was om learning by playing te verlaten, zodat het even rustig de tijd kan hebben om na te denken en om te stabiliseren. We vinden het namelijk nog steeds een prachtig concept en als het goed loopt kun je daar echt de geweldigste tijd van je leven krijgen.

Toen dus op zoek naar een oplossing. Onze spullen ophalen in Bopitiya en vinden van een nieuw project. Het was heel erg lastig om afscheid te nemen van Aunty. Ze moest huilen en zei een aantal keer: “You’re really like my two daughters, I am your mother so I want to take care of you both.” We hebben met haar afgesproken om nog een keer iets leuks te gaan doen.

Afgelopen vrijdag zijn we gaan kijken bij een ander project, St. Vincent home. Dit is een katholiek weeshuis voor jongens. Gerund en gesponserd door de kerk. Geen gebrek aan priesters hier!

In Bopitiya gaven we ook les aan een meisjesweeshuis, dus we hadden een soort beeld geschetst voor we het hadden bezocht. Toen we het zagen, bleek het totaal anders te zijn. Het was overweldigend. Een project met 280 kinderen, 125 leden personeel, 15 priesters, 2 kerken, boerderijen ,fabrieken, 10 opleidingen, woonplekken voor staff en jongens, scholen, winkel, keukens wat bijna restaurants zijn, een preschool, kaneelplantages, ontvangstruimtes en prachtige plekken. Zaterdag zouden er 5000 mensen komen bidden en nadenken. We waren van harte welkom op het project en mochten zelf kiezen wat we hier zouden gaan doen.

Ik had eerst geen goed gevoel bij dit project omdat het al zo goed liep, terwijl wij weten hoeveel hulp er nodig is in de rest van de land die wij ook kunnen geven. Maar we zien ook hier een hoop mogelijkheden en kansen en weten dat deze kinderen een hoop liefde nodig hebben. Ze zijn erg arm of komen uit kansarme gezinnen, zo vertelde een oudere vrijwilligster ons gisteren.

Verder is het niet makkelijk om een ander project te vinden. We hebben besloten om naar dit project toe te gaan en de volle motivatie hier te geven. Dan zullen de kinderen en wij zelf het meeste genieten.

Het is niet dat we hier niet genieten, absoluut niet. We hebben al zoveel mooie momenten gehad en we weten dat we nog zoveel mooie momenten tegemoet gaan. Gisteren aten we patat ipv rijst en waren net zo blij als kinderen van 6, we hebben vandaag gepraat met een aantal paters die zoveel te vertellen hebben, maar ook de liefde van kinderen is zo mooi hier. We hebben dus vertrouwen in de toekomst en zijn benieuwd wat we hier nog kunnen brengen.

Ik hoop dat ik jullie nu een beetje meer heb kunnen vertellen over hier, al blijft het ook moeilijk om de situatie zo goed mogelijk te beschrijven. Als jullie vragen hebben, stel ze gerust.

Hoe gaat het in Nederland? Hebben jullie al veel rokjesdagen gehad? Zit iedereen fluitend op de fiets? En gaat het goed met jullie?

Ik zet er nog wat foto’s bij van onze laatste dagen van LBP en van ons nieuwe project. Dat helpt om een beeld te krijgen.

God bless you! (:

Liefs,

Vera