Terwijl de ene helft van Nederland in de carnavalssfeer zit en de andere helft nagelbijtend voor de buis zit in afwachting over prins Friso zitten wij hier voor de ventilator aan onze muggenbulten te krabben!

We hebben weer veel meegemaakt. Om maar met de deur in huis te vallen; we leven hier met een dubbel gevoel. Aan de ene kant is Sri Lanka echt een fascinerend land met ontzettend mooie plekken, vriendelijke mensen en onontdekte schoonheid op veel vlakken.
Maar de cultuur is zó anders dan de Nederlandse cultuur. We weten niet precies welke problemen nou voortkomen uit de cultuurverschillen en welke problemen voortkomen uit de interne problemen die op dit project spelen.

De preschool bijvoorbeeld. Dinsdag was onze eerst dag op deze preschool. Samen met de nieuwe lerares die ook haar eerste week had begonnen we de ochtenden rond een uur of 8. We startten de ochtenden met allemaal Engelse kinderliedjes die we uit volle borst meezongen zodat de kinderen ons na zouden doen. Daarna kregen de oudere kinderen een kleurplaat met als thema elke dag een andere letter. De jongere kinderen leerden vooral de basisdingen die je leert als peuter (knippen, plakken, kleuren en vooral elkaar niet slaan:P). Om stipt half 10 wasten alle kindjes hun handjes en pakten ze zelfstandig hun ontbijt. Grappig om te zien dat zulke kleine kinderen al zo zelfstandig kunnen zijn. Na het ontbijt werden de kindjes altijd ontzettend hyper. Dat komt misschien ook wel omdat het speeltijd was. Opeens leek ons lieve klasje wel een dierentuin. Wat een lawaai! Zo hebben we onze ochtenden doorgebracht. Tot vrijdag.

Zoals elke andere ochtend fietsen we lekker in het nog koele Bopitiya naar ons schooltje. Bij aankomst waren er al veel mensen op de been. Dharshana kwam naar ons toe met het nieuws dat dit onze laatste dag zou worden op de preschool. Een paar jaloerse ex-learning by playing leden strooide allemaal roddels rond. Ouders geloofde dit en het vertrouwen Learning by playing was verzwakt. Toen de nieuwe lerares ook nog is op een andere manier les bleek te geven was de maat vol. Zowel de lerares als de vrijwilligers waren niet meer welkom. Learning by playing wilde niet meer samenwerken met ouders die niet met hun manier van lesgeven in konden stemmen. We baalden heel erg toen we het nieuws hoorden. De nieuwe lerares was veel toegankelijker en beter dan de oude leraressen. We merkten dat de kindjes het ontzettend naar hun zin hadden. Er was zelfs een jongetje die niet meer met zijn moeder mee naar huis wilde gaan omdat hij bij ons wilde blijven. Onze eerste week was gelijk onze laatste week. Maar met prachtige kindjes, een fotocamera en heel veel knappende ballonnen hebben we er toch nog een gezellig laatste dagje van gemaakt.
's Middags hebben we eigenlijk altijd Learning by Playing class. Ook deze kinderen zijn ontzettend leuk. Enthousiast en leergierig komen ze naar de les met hun schriftjes in de aanslag. De banana-game, die we gisteren hadden georganiseerd, was een groot succes. Ingrediënten: 60 kinderen, een grote dobbelsteen, veel bananen, een mes en een vork. Succes gegarandeerd. De kinderen moesten om de beurt gooien. De geluksvogel die 6 gooide moest een stukje rennen en dan proberen om met mes en vork een banaan op te eten. Een onmogelijke taak voor kinderen die altijd met hun handen eten.

Jammer genoeg zijn er ook bij Learning by Playing problemen. Er zijn 3 Sri Lankaanse vrijwilligers die ons meehelpen met lesgeven, weggegaan. Hoe dat precies zit, is heel een lang en ingewikkeld verhaal. Doordat er zoveel mensen zijn vertrokken, lopen ook de lessen niet meer goed. Er komen minder kinderen, en er wordt niet altijd even goed voorbereid en is er te weinig geld beschikbaar om nieuwe lesmaterialen te kopen. Dat is heel jammer om te zien want er zit ontzettend veel potentie in dit project, het concept van learning by playing werkt in de praktijk!
Zoals we net al vertelden, is Sri Lanka een prachtig land. Wat we hier vooral ervaren is het traditionele leven. Alles is nog puur en de mensen leven hier in echte gemeenschappen. Bopitiya is een klein dorpje en elke wijk kan je hier zien als een aparte familie. Iedereen staat voor elkaar klaar en loopt constant in en uit. Een voorbeeld is een klein buurmeisje; Tanja. Ze woont in een piepklein huisje twee huizen verderop. Haar familie is erg arm. Zonder er iets voor terug te vragen of er moeilijk over te doen krijgt Tanja hier 's avonds lekker een bordje rijst.
Wat ons ook is opgevallen is hoe gemotiveerd en gedisciplineerd kinderen hier zijn als het gaat om school. Overal zie je bordjes met ‘gratis Engelse les', zelfs kinderen van 3 willen alles leren en moeten al leren schrijven. Kinderen op school zijn enthousiast en doen goed mee met de lessen. Ze zijn leergierig en hebben er zin in. Ouders supporten dit heel erg, want; Alles voor een goede toekomst.

Vandaag gingen we op bezoek bij een meisje uit het learning by playing team. Ze leefde in een half afgebouwd huis. Het is grappig om te zien hoeveel de huizen van de members verschillen. De een woont in een heel mooi huis in een luxe wijk, en vandaag kwamen we dus bij een meisje die in een heel anders soort wijk woont. Ze wassen zichzelf en de was in de rivier voor het huis. De keuken is buiten. Daar hoor je ook het geknor van varkens die met elkaar vechten. Toch is dit meisje helemaal niet zielig, het is een schatje. Ze is echt heel erg lief en heeft dankzij learning by playing goed engels geleerd.
Omdat we het heel erg warm hadden en we benieuwd waren hoe je jezelf wast in een rivier, hebben wij met een speciale soort doek om gezwommen in de rivier tegenover haar huis. Het was heerlijk! Alleen wordt het niet geaccepteerd in deze cultuur dat blanke meisjes met een doek (die half afvalt) zomaar zwemmen in de rivier. Achteraf hoorden we dat het meisje nu weer een maand roddels zal horen over ons, de buitenlanders. Dat is precies hoe deze cultuur in elkaar zit. Het is een cultuur waarin men niet open staat voor mensen van buitenaf. Dit komt omdat men hier niet aan gewend is. Verder is het een ´roddelcultuur´. Laatst waren wij in het huis (hard) een liedje aan het zingen, toen werd er gezegd dat we zachtjes moesten doen omdat de buren anders zouden denken dat we ruzie zouden hebben.

Nogal wennen dus, voor twee westers meisjes die van gekke liedjes zingen houden.
Maar het is en blijft een ervaring die we meemaken ;) We hebben in deze 2 weken al zo ontzettend veel nieuwe plekken gezien, nieuwe mensen ontmoet, nieuwe ervaringen meegemaakt, nieuwe dingen geleerd, goede gesprekken gehad, emoties gevoeld die we allemaal nooit zouden meemaken als we niet waren gegaan! Dat zeggen we niet om jullie jaloers te maken hoor, heeel eerlijk gezegd zouden we het nu voor 5 minuten best even koud willen hebben. Want echt koud worden we de komende 5 maanden niet meer, het gevoel als je helemaal oververhit bent en dan onder een koude douche stapt komt misschien het beste in de buurt. Nou allemaal, take care. We gaan wat foto's proberen te uploaden want daar wordt het wel tijd voor inmiddels.

Liefs
Vera EN Mireille