Bedankt voor alle leuke berichtjes! Leuk om te lezen dat jullie ons volgen. Soms is het jammer dat we niet ALLES op kunnen schrijven maar dan zou dit een ellenlange blog worden, haha.
Of juist niet, want alles begint steeds meer te wennen. Het eten met je handen, het muziekje van de rijdende bakker 's ochtends om half 7, de koe en haan die ons nachtenlang verblijden met hun verhalen. De learning by playing classes met kindjes die helemaal los komen bij gekke spelletjes, de altijd draaiende ventilators, het getoeter op straat, de overvolle bussen en verbaasde blikken van Sri Lankanen die een blanke zien horen nu gewoon bij ons leven.

Er zijn ook een aantal dingen die totaal uit de lucht komen vallen en waar ik zelfs in een jaar nog niet aan zou kunnen wennen. De geslotenheid en het onbegrip voor andere culturen in de wereld is hier groot.

Vorige week gingen we met een van de meisjes uit het learning by playing team wat koude cola drinken in Bopitiya. We vertelde haar dat het in Nederland heel normaal is dat stelletjes in het openbaar zoenen, dat de gemiddelde leeftijd wanneer jongeren een ´relatie´ krijgen 14-15 is. Dat het voor haar misschien wel raar klinkt maar dat er aan de andere kant van de wereld hele andere gedragsregels gelden. Dat was teveel. Ze zat stil voor zich uit te kijken en zei geen woord. Toen we aan haar vroegen wat ze dacht zei ze: ‘I think it's impossible'. Het was een te grote shock. Dus hebben we maar gezegd dat het een grote grap was. Dat geloofde ze liever en eerder dan dat het wél waar kon zijn, want stel je voor. Mensen die zoenen in het openbaar...
Dit is nog maar één voorbeeld ,maar constant kom je erachter hoe vrij wij in Nederland eigenlijk zijn. Zowel als in denken als in doen. We kunnen overal naartoe. Wij kunnen nadenken over hoe het zou zijn ‘als'. Wij hebben 100.000 mogelijkheden en kansen. Wij hebben het vermogen om zoveel minder in ons eigen denken vast te zitten. Bij ons wordt eigenlijk bijna alles geaccepteerd. We kunnen onze eigen vriend(en) uitkiezen en als ons niet bevalt kunnen we dat ook zeggen. Hier ligt je toekomst al voor een heel groot deel vast, alleen door heel hard te werken op school kan je hogerop komen en kan je later goed voor je gezin zorgen. Teveel je emoties uitten is ongepast, ECHT boos word je hier niet op elkaar. Praten over je gevoelens is niet gewoon. ‘s Avonds met je vrienden ergens naartoe is moeilijk, zeker als meisje. Vaders zien hen het liefst voor het donker thuis totdat ze getrouwd zijn. Het zijn niet alleen de gedragsregels en de sociale controle, ook de manier van denken is totaal anders dan de onze!

De klassen worden steeds leuker, zaterdag is mijn favoriete dag. Terwijl sommige van jullie lekker aan het feesten zijn staan wij hier om 6 uur op en zitten we fris en fruitig (ahum) op de fiets, op weg naar Children home. Hier verblijven zo'n 60 meisjes die een moeilijke thuissituatie hebben. Als we de poort opendoen en onze fietsen parkeren zien we de eerste hoofdjes al verlegen om de hoek kijken. Die verlegenheid verdwijnt gewoonlijk snel en na een kwartiertje hebben we zo'6 kindjes aan onze armen hangen. Deze meisjes zijn verreweg het meest gemotiveerd om dingen te leren. Ze doen allemaal ontzettend hun best en willen dat ook graag laten zien. Ook de spelletjes vallen erg in de smaak. Gisteren hebben we een nieuw spel geïntroduceerd: trefbal. Het eerste potje snapte ze er niks van, maar daarna ging het er fanatiek aan toe. Leuk om te zien hoe ook deze kinderen kunnen genieten. Mij doet het altijd een beetje pijn om goodbye te moeten zeggen als we onze les van anderhalf uur hebben afgerond. De volgende les begint om half 10. Deze les is een stuk verderop en bevind zich in een heel ander soort wijk. Hier wonen de mensen in kleine huisjes, soms bijna hutjes. De kinderen zijn ook anders dan in andere wijken. Schuchter en aan de andere kant brutaler. Gisteren hebben we een les over games gegeven. Woorden als playfield of champion hadden ze nog nooit van gehoord. Na de uitleg speelde we 2 games, doorfluistertje (vonden ze een beetje saai en ook erg moeilijk) en moordenaartje. Dat was een groot succes. De jongens vonden het erg leuk om dood neer te vallen na een knipoog van de moordenaar, de meisjes vonden het vooral erg spannend om niet ‘betrapt' te worden door de inspector. Na deze klas hebben we een paar uurtjes vrij tot de klas van 4 uur begint. Dat is een leuke klas! Heel veel kinderen die super enthousiast meedoen (vooral met de spelletjes). Vorige week hadden we een leuk spel waarbij de kinderen lekker veel lawaai mochten maken. Met z´n veertigen stonden we in een cirkel. Iedereen moest hetzelfde geluid maakte totdat het aangewezen kindje het geluid veranderde. Degene in het midden moest raden wie de geluidsveranderaar was. Dus daar stonden we dan, met 40 blatende, blaffende, gillende en klappende kindertjes. Echt ontzettend grappig en leuk spel. Na deze les zijn we meestal best wel gesloopt en komt een koud flesje cola van de moeders die erbij zitten altijd als een heerlijke verkoeling

Voor vandaag hadden we grootste plannen; een techno feestje (!) die om 7 uur 's ochtends zou beginnen (!!) of een jazz performance in Colombo. Het techno feestje bleek niet door te gaan en de jazz performance bleek niet eens te bestaan hahaha. Vanochtend hebben we het huis schoongemaakt en voorbereidingen getroffen voor de gasten die vanavond komen eten en slapen; de zus van onze gastmoeder aunty komt langs. Samen met een met een meisje uit een children home. Aunty wil het hele huis netjes hebben en dus helpen we haar vandaag maar een beetje.
Net hebben we een ´jungle´picknick houden achter het huis. Lekker onder een boom spaghetti en gesmolten icecream eten (drinken). Een lekkere zondag dus (:

Ik hoop dat het in Nederland ook allemaal goed gaat. Oja hoe is het met prins Friso (dit vraag ik voor Vera, zij is Friso-obsessed)?

Dan ten slotte nog even ons adres (wij houden van brieven:P)
c/o
Nathely Jayamaha
Mireille de Kant/Vera van Esch
288.B.3
Thuduwa
Bopitiya
Pamunugama
Sri Lanka

Groetjes en liefs
Mireille