Een teken van leven

We zijn er! Sri lanka! Het is lastig om te vertellen hoe het hier is, zeker aan jullie daar in Nederland. Waar het 20 graden vriest. Het is hier benauwd en warm. Je moet je niet te druk maken en alles op je af laten komen. Dat zie je ook aan de mensen hier, ze zijn totaal anders in hoe ze met dingen omgaan. Dat viel gelijk al op toen we op het vliegtuig in Colombo aankwamen. Tientallen mannen en vrouwen zaten voor zich uit te staren, op kleine krukjes, in piepkleine verlaten winkeltjes. Zo gaat het (blijkbaar) dus de hele dag.

Laat ik beginnen met onze vliegreis. Die begon al aardig heftig. Door het slechte weer in Nederland was het al lastig om bij Schiphol te komen, laat staan op tijd in een vliegtuig te halen. Dat lukte dus niet, met als resultaat dat we lang moesten wachten. ...heel LANG moesten wachten. Met een gevoel van spanning en onzekerheid of we die dag nog wel weg konden en zenuwen voor het afscheid. Bleek ook nog eens dat we in een verkeerde rij stonden, dus was het wachten voor niks en rende we vervolgens als een kip zonder kop over Schiphol. Want, bleek, er was een foutje in het systeem waardoor ze ons gewijzigde e-ticket niet konden uitgeven. Uiteindelijk alles geregeld, klaar voor vertrek. Iedereen een knuffel geven, en nog een, klungelen bij de douana (‘oh oh, shit, mijn arbandje, oh mijn oorbellen, oh mijn haarspeldje'), een laatste zwaai en we waren alleen. Tijdens het wachten bleek al wel dat we onze aansluiting niet zouden halen. Gelukkig waren er een paar aardige mensen die ons geruststelde met dat we waarschijnlijk wel een hotelvoucher zouden krijgen. En die kregen we ook. Dus hebben we onze eerste reisnacht niet in krappe vliegtuigstoeltjes doorgebracht maar in een lekker bed in een vrij luxe vliegtuighotel.

Volgende dag liepen we met 2 ontzettend aardige Canadese collega's die ons hielpen de weg te vinden naar het informatiecentrum waar we snel een ticket naar Quatar konden regelen. Eigenlijk ging alles vrij relaxed. Totdat we in Quatar aankwamen, daar kwam het aan op 5 minuten. En natuurlijk duurt alles altijd extra lang als je haast hebt, de bus reed te langzaam, mensen liepen te traag en mijn koffer wilde niet meehelpen. Maar.. we haalde het! Op het nippertje. In het vliegtuig, anderhalf uur voor aankomst in Colombo keek ik naar buiten en opeens realiseerde ik me dat ik zo ontzettend ver van huis was, toen kwam bij mij het besef pas ECHT.

Bij aankomst in Colombo stond er een heel team van oranje t-shirtjes op ons te wachten. Dharshana, onze ‘coach' hier, had een deel van het learing by playing team opgetrommeld om ons welkom te heten in Sri Lanka. Er bleek ook nog een ander lid van het team te komen vanuit India, dus daar moesten we zo'n anderhalf uur op wachten. Doodmoe en overweldigd door alle mensen en indrukken zaten Vera en ik later in een busje. Terwijl we ontbeten in een barretje drong niks meer echt door. Toen we met zn 8e in een klein busje verder reden naar plaats van bestemming konden we alleen nog maar naar buiten kijken. Aangekomen in het huisje waar we verblijven ontmoette we auntie , de tante van Dharshana. Zij woont hier ook en kookt en zorgt voor ons. Samen met Elisa, een Nederlands meisje dat hier al zat wonen we dus in een huisje. Voor Sri lankaanse begrippen een luxe huis want we hebben hier gewoon internet, een douche, een (Europese) wc, een keukentje met koelkast en eigenlijk alles wat je nodig hebt.
Alles wat we wilde was slapen, maar eerst moest er (nog een keer) wat gegeten worden van auntie. Prima, opeten en wegwezen, zo voelde het. We waren zó moe toen we om 9 uur in ons bed lagen. Om een uur of 3 werden we wakker en gingen we even wat kleding kopen. Mijn bagage was namelijk kwijtgeraakt ergens in Frankfurt. Achterop de motor van Dharshana scheuren was lekker verkoelend. De regen trouwens ook. Elisa en Dharshana snapte niet waarom we het zo lekker vonden. Maar na sneeuw in Nederland is warme regen een soort paradijs haha. Toen we thuiskwamen, rond een uur of 6 begon het al donker te worden. Nadat we het over het project, de gewoontes in Sri Lanka en de beste manier om je hier als buitenlander te gedragen te hebben gehad gingen we een film kijken met zn 4e. Terwijl de tv in de huiskamer keihard staat een film proberen te volgen is niet heeel handig, dus was ongeveer de helft verstaanbaar. Toch had het wel, the ring kijken in Sri Lanka.
Na onze kamer te hebben ingericht en nog even te hebben na gekletst over de dag gingen we slapen. Maar al snel maakte Vera me wakker, 't ging helemaal niet goed. Door het andere eten, het andere klimaat of alle nieuwe indrukken, who knows. Dus het plan om vanochtend naar de bike shop te gaan en een brommertje te kopen voor hier ging niet door. Nu slaapt Vera lekker even bij en heb ik de tijd om deze reisblog te schrijven. Wat trouwens niet heel snel gaat want auntie geeft me steeds weer eten, ontbijt (een soort noedels met pittige saus) soep, verse passionfruitjuice en het gaat maar door. Zo lekker!

Nu is het een kwestie van wennen. Want alles is nieuw en anders. En terwijl je zo nieuwsgierig bent zijn er veel dingen die bij ons in nederland gewoon zijn, hier heel raar. Maar daarover vast een andere keer meer. Groetjes en liefs daar in het koude Nederland!

Mireille

Yes we go, yes we can

Hoi allemaal!

Hierbij onze eerste upload. Nog geen spannende verhalen uit Sri Lanka maar toch even een bedankje. Bedankt voor alle cadeaus, jullie aanwezigheid en de leuke liedjes. We wisten vanochtend niet waar we moesten beginnen met het organizen van onze cadeaus. We vonden het heel leuk dat jullie er allemaal waren en we hadden nooit verwacht dat er zoveel mensen zouden komen! Het geeft een goed gevoel dat iedereen zo erg met ons meedacht en doodstil naar onze onze prezi-presentatie luisterde. Het was nog nooit zo'n drukke chaos geweest in huize van Esch.

De komende 12 dagen zullen in het teken staan van nog meer afscheid nemen, van vrienden, familie en het slechte weer. We zijn al bijna klaar voor vertrek, maar tijdens het grote afscheid opSchipholzullen we pas echt beseffen dat we vijf maanden weg zijn van hier.

Nu nog even iets over het geld dat we hebben gekregen. Het idee is om 'iets' te organiseren of te kopen voor op het project, maar wat precies weten we nog niet. We houden jullie hierover op de hoogte. Als jullie nog ideën hebben horen we het graag!

Ten slotte willen we jullie er nog even op wijzen dat je je kan inschrijven voor een mailinglist voor onze reisverhalen. Je krijgt dan automatisch een mailtje als wij een nieuw verhaal hebben geüload. Dan hoef je niet steeds te kijken (mag wel natuurlijk ;))

Liefs en BEDANKT!
(geschreven door Vera&Mireille)