Aayu Bowan (Ik wens je lang leven)

No matter where you go, there you are.”

Lieve allemaal,

Met zand tussen mijn tenen, een vervelde neus, een koude fles water, witte stranden en een lichtblauwe zee mag ik weer een blog schrijven! Welkom in Uppuveli! Als jullie deze plek googlen weet ik zeker dat jullie allemaal stikjaloers worden :)

Mireille en ik hebben de afgelopen weken een erg fijn ritme gekregen. Doordeweeks reisden we rond door Sri Lanka en in de weekenden organiseerden we activiteitendagen in weeshuizen, wat een groot succes was!

Onze ‘trip' begon in Bopitiya ( het dorpje van learning by playing), waar wij een meisjesweeshuis kenden die open stonden voor een activiteitendag. Nadat Mireille en ik 1,5 dag spullen hadden gekocht, spelletjes uitgewerkt, speelgoed uitgezocht en animators hadden verteld wat onze ideeen waren, was het eindelijk zover: zaterdagochtend 6.00, waar we werden gewekt door het tikken van de regen op aunty's huisje. De stress en teleurstelling was eventjes groot want we hadden alleen spelletjes voor buiten georganiseerd want binnen was nauwelijks ruimte voor activiteiten. We besloten om toch gewoon te gaan en maar te zien hoe het zou lopen.

En dat was maar goed ook, want toen we aankwamen stonden 45 meisjes vol spanning en afwachting naar ons te glimlachen, ze konden niet wachten om te beginnen en toen we een kwartier bezig waren stopte het met regenen. Onze eerste activiteit was ( net zoals bij de activiteitendag in St. Vincent Home) vlaggen maken. Het was grappig om te zien hoe groot het verschil was tussen de vlaggen van de jongens van St. Vincent Home, waar werd voorgekauwd wat de jongens moesten maken en de vlaggen van de meisjes in Children home. In Children Home werden hele kunstwerken gemaakt! Daarna speelden de kinderen trefbal, kabadi ( een indiaas tikspel waarbij je moet proberen zo lang mogelijk je adem in te houden) en het ballonnen tikspel. Na de korte pauze gingen we verder met een estafette waarbijwe hadden bedacht dat kinderen snoep moesten happen, water moesten doorgeven met een bekertje en een ballon tussen hun buik moesten houden. Maar dit liep door het fanatisme volledig uit de hand Elk team wilde zo graag winnen dat niemand zich meer aan de spelregels hield en het een grote beestenboel werd.

Van een andere Nederlandse jongen hadden wij dozen vol met speelgoed gekregen. Hij was ook een vrijwilliger en had veel speelgoed ingezameld in Nederland en kon het niet kwijt. Daarom hadden wij als afsluiter voor elk kind persoonlijk een klein speelgoedje. We hadden een lijst gemaakt en Dharshana had opgeschreven wat het niveau was van elk kind, zo konden we kijken wat bij welk meisje paste. We hebben puzzels, popjes, muziekinstrumentjes, spelletjes en nog veel meer dingen weggeven. Het was ontroerend om te zien hoe blij kinderen kunnen zijn met zo weinig.

In de week dat we vrij waren hebben we Dambulla en Sigriya bezocht. Twee prachtige plekken waar je veel meer kunt ontdekken over de Singalese geschiedenis. Vooral Sigiriya was een mooie plek. We moesten eerst 130m klimmen. Onderweg kwamen we tuinen,rotsschilderingen en fresco's tegen. Toen we de top bereikten was het uitzicht adembenemend. Overal waar je keek was het zo mooi! En het voelde als on top of the world! Mireille en ik wilden nooit meer weg.

Die zaterdag daarna hadden we weer een activiteitendag! Het meisjesweeshuis van Aunty's zus stond op het programma! Nadat we Nienke 3 weken niet meer hadden gezien, kwam ze in haar laatste weekend in Sri Lanka ons meehelpen, wat erg fijn was. Ook Dharshana wilde ons meehelpen. Het is fijn als iemand de lokale taal spreekt, want het gaat zoveel makkelijker en het is zeker weten tijdbesparend.

Ook deze dag hadden we ongeveer dezelfde activiteiten, maar het was weer totaal anders dan die 2 daarvoor. Deze meisjes waren eerst heel verlegen, maar kwamen uiteindelijk na een paar spellen helemaal los. En toen wij de kinderen scoobidoo leerden was het enthousiasme niet meer te stoppen. We hebben uiteindelijk van 8u ‘s ochtends tot 10 u ‘s avonds spelletjes gedaan, liedjes gezongen, scoobidoos gemaakt en.... we hebben geleerd hoe je sierlijk aziatisch moet dansen wat voor ons errug moelijk was :)

De verschillen tussen ieder weeshuis zette tot nadenken. St Vincent Home, waarbij jongens worden geplaatst die echt een zwaar verleden achter de rug hebben maar waar de jongens kinderlijk enthousiast en extreem dankbaar waren. Het meisjesweeshuis in Bopitya, waarbij het moeilijk was om echt tot de meisjes door te dringen maar waar onderling echt voor elkaar werd gezorgd ( je zag oude meisjes echt als moeders voor de jonge kinderen zorgen). En het meisjesweeshuis in Gampola, waar de meisjes wel ouders hebben maar te arm zijn om voor de kinderen te zorgen en werken op theeplantages. Hier zag je vooral warmte en een goede opvoeding.

Het mooie aan het organiseren van deze activiteitendagen was dat we zo dichtbij de kinderen kwamen. We zagen dat we de kinderen echt even een zorgeloze tijd konden geven, al was het maar voor een dag of voor een ochtend. Maar we zagen ook de dankbaarheid en je ziet wanneer je een kind liefde geeft, hij het echt in zich opneemt. Zij hebben ervan genoten, maar ook wij hebben enorm genoten.

Nadat we nog een paar dagen hadden nagenoten, zijn we doorgereisd naar Arugam Bay, de surfersspot van Sri Lanka! Voor ons was dat een gek fenomeen, ineens waren er Europese backpackers, men dronk in het openbaar alcohol en er werd vooral veel gefeest. Het was een hele mooie plek en de golven waren heerlijk om in te zwemmen. Echt een plek om bij te komen, maar Mireille en ik vonden het vooral interessant om te zien hoe groot de verschillen waren op zo'n kleine afstand. Arugam Bay is eigenlijk een moslimdorpje, waar vrouwen in burka's lopen, alcohol een taboe is en men moeite heeft met rondkomen, terwijl 200m verderop er de ‘young, wild and free spirit' was. De eigenaren van de restaurantjes, surfersscholen en de guesthouses waren dan ook vriendelijk omdat ze wisten dat aan blanken geld te verdienen is, maar eigenlijk leven zij in 2 werelden. De wereld van thuis, en de wereld van het geld verdienen.

Op dit moment zijn we naar boven gereisd langs de oostkust. De reis was heel erg mooi, maar heftig. In de oostkust zijn namelijk de meeste doden gevallen door de Tsunami van 2004. Verder is er in de oostkust ook ontzettend veel beschadigd door de jarenlange oorlog tussen de Tamil bevolking en de Singalese bevolking. Onderweg zagen we kale gebieden, huizen die helemaal verwoest zijn, borden met noodhulporganisaties, maar ook scholen met kogelgaten. Maar je ziet dat een land ontzettend snel doorgaat met het dagelijks leven. En ook nu zagen wij dat nieuwe huizen worden gebouwd en men probeert weer verder te gaan.

Ook al mis ik Nederland soms, ik wil nog lang niet naar huis. Sri Lanka is zo'n mooi land en er valt zoveel te zien. We gaan de komende weken door naar het Noorden waar het land het zwaarst is getroffen door de oorlog en gaan terug naar Aunty, waar we nog een paar laatste afscheidsdagen hebben. Ik zou het liefst willen dat jullie allemaal naar Sri Lanka komen ipv ik naar Nederland, maar helaas moet ik daarvoor even KLM om praten wat niet gaat lukken haha.
Dag Nederland, geniet van het aanbreken van de zomer, van het ( hopelijk toch nog succesvolle) Nederlands Elftal en van de lekkere bruine boterham met pindakaas ?

Liefs,
Vera

Time flies when you're having fun ;)

Hoi allemaal!

Sorry dat het weer zo schandalig lang geleden is. Ik denk dat dat een goed teken is, want wie geen tijd heeft om elke week een blog te schrijven, heeft in ieder geval genoeg te doen. Afgelopen weken zijn gevuld geweest met het bezoek van Vincent (vader Vera), Nienke (vriendin van Vera) en mijn broer Sven, met de dagelijkse bezigheden in St Vincent, het voorbereiden van een activiteitenochtend met de jongens en het maken van nieuwe plannen.

3 weken geleden kwamen Sven en Vincent aan op het vliegveld van Colombo. Sri Lanka verwelkomde hen met donder en bliksem, maar Vera en ik waren even de twee gelukkigste meisjes van Sri Lanka! Het was gek om ze weer te zien en nog gekker om ze dingen uit te leggen over Sri Lanka die voor ons al zo vanzelfsprekend zijn geworden. Vol van indrukken en doodmoe hebben we de mannen de ochtend van hun eerste dag even laten slapen en zijn we met z'n 2en naar Colombo gegaan om ons visum te verlegen. We mogen weer een maandje blijven (:
We hebben geprobeerd Vincent en Sven een zo goed mogelijk beeld te geven van onze tijd in Sri Lanka en daarom vielen ze (net als wij constant doen) van het ene uiterste in het andere. Zaten ze de eerste dag nog in een luxe guesthouse, sliepen ze de volgende dag in krakkemikkege bedden bij Aunty, onze gastmoeder van het vorige project. Daar zijn we 2 dagen gebleven waarin we tompoezen hebben gemaakt (auntys favoriet), een typisch Sri Lankaanse lunch hebben gegeten, de zonsondergang hebben gezien, de plekken waar Vera en ik de classen hebben gegeven bezocht en een junglepicknick hebben gehouden. Het was voor Sven en Vincent leuk om een beeld te krijgen bij alles wat ze al van ons hebben gehoord. Want we kunnen nog zoveel schrijven op deze blog, helemaal goed beschrijven lukt nooit. Het lome tempo (ook wel ‘ het Sri Lankaanse tempo', haha), de drukkende hitte, de lelijke huisjes die je overal langs de kustweg vind, de vriendelijkheid van de Sri Lankanenen die soms zo dubbel is. Het valt niet uit te leggen en daarom is het zo fijn dat we alles konden delen met Sven en Vincent.

De verdere week is ook Nienke gekomen, een vriendin van Vera. Vers uit Nepal na vrijwilligerswerk te hebben gedaan in India kwam ze ook Sri Lanka bezoeken J Na dus eerst 3 dagen samen te zijn geweest met Sven en Vincent nam ons reisgezelschap in aantal toe. Niet alleen Nienke kwam , ook een pater uit St. Vincent home kwam erbij en heeft ons de verdere week ‘ begeleid'. Letterlijk. Hij was erg gebrand op zijn taak om zo goed mogelijk op ons te letten. En met een stelletje koppige Nederlanders valt dat niet altijd mee. Maar het was erg gezellig. Samen hebben we een een treinreis gemaakt om bij Adam's Peak te komen, die treinreis was bijna net zo mooi als Adam's peak zelf! Palmbossen en rijstvelden wisselde zich af en het landschap werd mooier en mooier. Op een gegeven moment leek het wel alsof we in Scandinavie waren beland. Naaldbossen en spiegelgladde meertjes met een strakblauwe lucht, echt heel mooi! Adam's peak, een berg van 2800m beklimmen via traptreden was pittig (en dat voelde we ook de rest van de week in ons benen, au) maar de zonsopkomst in de vroege ochtend was het waard.
Verder zijn we met z'n zessen nog naar Kandy geweest, hebben we het boeddhistische lichtjesfeest Vesak meegemaakt, geslapen in een klooster en zijn we de 2^e week in St. Vincent home, ‘ thuis, geweest. Het was ontzettend fijn. Sven, Papa, we hebben genoten!

Dan weer terug naar nu, en onze plannen voor de komende weken. Omdat we het gevoel hebben niet meer heel veel nieuws toe te kunnen voegen hier, op St. Vincent home, hebben we wat anders bedacht. In plaats van hier te blijven en onze maand hier nog af te maken gaan we activiteiten organiseren op andere plekken in Sri Lanka. We hebben in de afgelopen maanden zoveel contacten opgedaan dat we inmiddels van veel plekken weten waar (ook) hulp nodig is. Zo heb je het meisjeweeshuis in Bopitiya (het dorpje van het vorige project), een schooltje die is opgezet door de man van een collega van de moeder (volg je het nog?) van Vera,een meisjesweeshuis dat wordt gerund door de zus van onze gastmoedere EN een organisatie die vele weeshuizen in Sri Lanka heeft. Aanstaande donderdag gaan we naar Bopitiya om daar zaterdag een leuke ochtend vol spelletjes te organiseren. Daarna gaan we helpen in het schooltje en daarna gaan we richting het binnenland naar het meisjeweeshuis van auntys zus. Als laatste zullen we een paar weken gaan reizen. Dat is het voorlopige plan!

Gisteren hebben we onze eerste activiteitendag gehouden, een groot succes! Het ging op z'n Sri Lankaans, warrig, chaotisch en totaal niet volgens plan, maar dat geeft niet want de jongens hadden een hoop lol en we hebben uiteindelijk een winnaar gehuldigd met medialles en snoep. Samen met onze helpers; Amir , Saira (vluchtelingen uit Pakistan) en Shanneke (de klusjesman) hebben we met de 15 puberende jongens een actief ochtendje gehad; we hebben gevolleybald, een ‘ maak de mooiste vlag competitie gehouden, trefbal gespeeld en menselijke pyramides gebouwd. Toen even bijkomen met cola en cake maar daarna weer druk aan de slag met touwtrekken,snoephappen en waterdoorgevertje. Team Butterfly, team Elephant en team Tiger streden tegen elkaar voor de eer, en het ging er fanatiek aan toe. Van tevoren wisten we totaal niet hoe de jongens zouden reageren, of ze het kinderachtig zouden vinden of dat we ze misschien totaal niet onder controle zouden houden, maar niks van dat alles was waar. Jongens van 18 jaar liepen met big smiles rond omdat hun gemaakte vlag als mooist was beoordeeld door de jury (wij), haha.
Ik heb vertrouwen in de komende activiteitenochtenden want als je ziet hoe leuk kinderen het vinden dat je speciaal wat voor hen wat hebt bedacht..dat was echt bijzonder om te zien en geeft je ook gelijk een energieboost waar je weer even op vooruit kan.

Toch is het wel dubbel om St. Vincent definitief te verlaten. Want we komen waarschijnlijk nooit meer terug. We zullen de kindjes van de montessori niet meer zien en we zullen niet weten wat er van de jongens die nu op St. Vincent wonen terecht gaat komen. Daarbij laten we de pakistaanse vluchtelingen achter waarbij we in korte tijd goed bevriend zijn geraakt.
Het verhaal van de Pakistanen is een heftig verhaal. Omdat ze katholiek zijn en Pakistan een islamitisch land is werden ze bedreigd, Amir, de vader, kwam erachter dat ze op een lijst stonden van islamitische extremisten die Katholieken uitmoordde. Een vriend van hem, ook op de lijst werd een maand daarvoor vermoord, op zijn werk. Bewapende mannen drongen zijn kantoor binnen en schoten hem door het hoofd. Toen hebben Amir en Saira de beslissing genomen om samen met hun 2 kinderen te vluchten, naar Sri Lanka. Met 4 grote koffers zijn ze gekomen en hebben ze hun spullen, huis en familie achtergelaten. Nu wachten ze op een vluchtelingenstatus, zonder kunnen ze namelijk geen baan krijgen en ook geen ander paspoort. Terwijl ze daar nu op wachten leven ze in een ruimte zonder iets erin. 4 Bedden en een grote ventilator, that's it. Ook geen keuken of badkamer, maar vooral geen zekerheid over de toekomst. Via de vader van Vera proberen ze nu ook een vluchtelingenstatus te krijgen in Nederland want hier in Sri Lanka kan het anderhalf jaar duren.
Om hen en 2 kleine jochies hier ‘ achter te laten' is daarom moeilijk, we hebben veel met de jongetjes gespeeld en de verhalen van hun ouders gehoord. We hopen zo ontzettend erg dat ze snel weten waar ze aan toe zijn.

Maargoed, we hebben dus een leuke tijd voor de boeg en gaan de komende weken proberen alles eruit te halen wat erin zit. Nog maar een paar weken, de tijd gaat zo snel. Veel te snel, ook nu weer want ik zit alweer meer dan een uur in een snikheet internetcafe, dus ik ga afsluiten.

Heel veel liefs,
Mireille

Goede versie van "Arnoud, we hebben WiFi hoor"

Lieve allemaal,

Huilende dansers en danseressen, blauwe knieën, donder en bliksem tijdens goede vrijdag, Rijkdom van Sri Lanka, de schrik van je leven en oer-Hollandse ´gezelligheid´. We hebben een tijdje niet geschreven dus dat betekent dat we een hoop te vertellen hebben!

24 Maart begon de dag voor Mireille niet zo lekker. Ziek, zwak en misselijk lag ze in bed en kon ze jammer genoeg niet mee naar het montessoriconcert waar Vera wel naartoe is gegaan.
Voor het kleine dorpje Magonna een hele happening. De kindjes en de leraressen hadden al een lange tijd geoefend op typische Sri Lankaanse spelletjes, dansjes en liedjes. Maar toen Vera aankwam zag ze van de twaalf kleine kinderen acht treurige gezichtjes. Troostende woordjes waren geen medicijn, ze bleven maar huilen. Terwijl Vera toch haar best deed om de kindjes gerust te stellen staken de kinderen uit de oudere groep een Boeddhistische kaars aan en deden een christelijk gebed.

Het meest bijzondere van het montessoriconcert was de zegening van de kinderen. Alle ouders en kinderen stonden met vier boombladeren in een cirkel om de pater heen. Stuk voor stuk werden de kinderen gezegend door hun eigen ouders. Een van de vier bladen werd op het hoofd van een kind gelegd en de ouders zegende door middel van een klein gebed en een handwrijving waarna de pater hetzelfde ritueel deed bij elk kind. Het leek of alle vervelende gebeurtenissen uit de kinderen werden verbannen en de kinderen met een nieuwe start konden beginnen. Een soort paasritueel. Na anderhalf uur werd de brandende zon teveel en was het tijd om terug naar St. Vincent te lopen.

Al hebben we pas een paar dagen les gegeven op de montessori en hebben de kinderen nu 3 weken vakantie, we hebben toch al een goede band opgebouwd met de kinderen en leraressen. Ook hier, op de St. Vincent montessori zingen we Engelse liedjes, knuffelen we de prachtige kindjes en trekken we gekke bekken. Toch is elke montessori anders, het kernwoord van deze montessori is; rommelig. De kinderen krijgen geen discipline, er bestaat ook geen vast ochtendritueel en de leraressen doen waar ze zin in hebben. Deze leraressen zijn erg streng voor de kinderen, slaan met een stokje is hier normaal en gebeurt dan ook vaak. Daarom vinden de kinderen het extra fijn als we ze lekker optillen en aandacht geven, een twinkeling in de oogjes en een grote lach als gevolg. Toch zijn ook deze leraressen aardige, leuke vrouwen. Zo zijn we op een zondag, compleet met aanhang naar het strand geweest, erg geslaagd!

Iets wat we nooit meer in Nederland gaan meemaken als we hier hebben gedaan is Pasen, Pasen en al zijn rituelen er omheen. De kern is hier hetzelfde maar de manier waarop Pasen wordt gevierd is totaal anders. Omdat wij in een soort mannenklooster zitten wordt alles hier erg religieus gevierd. Zo hebben wij Pasen vooral doorgebracht in de kerk (bij elkaar 8 uur in 3) en de calvary (dat is een heilige buitenplaats met rotsen, Maria-beelden en een altaar).

De Goede vrijdag was voor ons de meest speciale goede vrijdag in ons leven. Ongeveer 2000 mensen, grotendeels in het wit gekleed zaten op het gras, op zelf meegebrachte kleedjes of op de rotsen. Deze mensen keken allemaal naar de paters, die onder een levensgroot kruis met Jezus het paasverhaal ‘naspeelden' in dialogen. Een pater had een erg galmende, zalvende stem waar je een beetje naar van werd. Jammer genoeg predikte deze pater 2 uur achter elkaar. Tussen de dialogen door kwamen er keiharde donderslagen door de geluidsboxen heen en bewoog jezus aan het kruis. Op het moment dat hij ‘doodging' waren er keiharde knallen te horen en zag je de rook van vuren voor het kruis langs zweven. Kinderen begonnen te huilen en het was een groot spektakel.

Zaterdagavond moesten we weer naar een mis. Dit keer in de kerk vlak naast onze kamer. We hadden geen idee hoe deze dienst zou verlopen. Dus toen iedereen opstond en de kerk uitliep met een kaars, liepen wij er gehoorzaam erachteraan. Alle lichten van de kerk gingen uit en er werd een grote kaars aangestoken. Daarmee liepen we de kerk opnieuw in. En binnen werd iedereen zijn kaarsje aangestoken. Een mooi gezicht in zo'n donkere, oude kerk. Er volgde een dienst met een hoop knielen, kruisgebedjes en een hosti halen. Na de mis wenste iedereen elkaar door middel van twee zoenen een vrolijk Pasen. Ineens veranderde de sfeer van een heilige bijeenkomst tot een feestelijke sfeer. Om 22.30 kregen we voor Singalese begrippen een écht feestmaal voorgeschoteld. Daarna moesten we nog onze tas inpakken omdat we de volgende dag na lunchtijd bij een Sri Lankaans gezin in Colombo zouden gaan slapen. De volgende dag zaten we om 7 uur 's ochtends vroeg (!) weer bij de Calvary, eindelijk de laatste paasmis! Het Nederlandse echtpaar waar we een week mochten verblijven, kwam ook nog eventjes langs. Daarmee hebben we een gezellige paaslunch gehad.

In Colombo sliepen we bij een rijke, Sri Lankaanse moeder en dochter. In de avond nam de dochter, Rashmi, ons mee om lekker te winkelen. Hier heel erg goedkoop! We hadden alleen niet zoveel tijd maar gelukkig hadden we nog een dag in Colombo waarop de Australische/Sri Lankaanse broer van de moeder ons wegwijs maakte door Colombo. Omdat hij zo rijk en welgesteld is hebben we vooral de echte upperclass plekken gezien. ‘s Avonds gingen we met broer, zus en dochter naar een grote uitverkoop. Omdat het bijna Singalees en Tamil nieuwjaar voor de Boeddhisten was.

Wat ons erg is opgevallen is de amerikanisering binnen rijke Singalese families. Deze mensen vinden dan ook dat ze zich onderscheiden van de traditionele Singalese cultuur. Andere Sri Lankanen die niet katholiek zijn worden gezien als ouderwets en een beetje dommig. Binnen de rijke, katholieke families wordt veel Engels gesproken, gaan de meisjes veel naar de malls, wonen ze in grote huizen (compleet met geïmporteerde IKEA keukens), kijken ze alleen hollywoord films, studeren ze in het buitenland en is een goede baan en een groot huis na het geloof het belangrijkste streven. Het was interessant maar fijn om een keer in zo'n soort gezin te verblijven. Deze mensen stonden open tegenover blanken en begrepen onze westerse gewoontes wat beter.

Onze tijd in Colombo bestond niet alleen maar uit lol. Maandagmiddag kreeg Vera een telefoontje van thuis dat haar oma van 90 haar heup had gebroken. Haar oma was erg dement en had al langer geen zin meer om te leven. Na de val was oma erg in de war en vaak buiten bewustzijn. Het was een logische maar geen makkelijke keuze tussen een operatie of langzaam in laten slapen d.m.v. morfine. De operatie zou risicovol zijn en zou weer pijn met zich meebrengen. In overleg met de dokters moest de familie beslissen omdat de oma geen fut meer had voor zo'n proces. Woensdagochtend 11 april is ze op 90 jarige leeftijd overleden. Vandaag is de begrafenis en hier in Sri Lanka is Vera er in gedachten bij en neemt op haar eigen manier afscheid.

Na ons verblijf in Colombo zijn we doorgereisd naar Negombo, een stad waar vroeger veel Nederlanders en Portugezen zaten. We kenden via via een man die daar een leuk, klein guesthouse had. Wat ons meteen opviel waren alle toeristen! Het waren er niet weinig ook. Van alle kanten hoorde we Brits, Frans en Nederland. ‘ARNOUD, WE HEBBEN WIEFIE HOOR'.

Woensdagmiddag zaten we samen rustig op het strand lekker te genieten van de zon toen er een Singalese jongen naar ons toe. ‘Tsunami is coming!'. Mireille lachte hem uit. Leuke grap joh, maar toen toezichthouder het bevestigde en we alle toeristen naar binnen zagen snellen schrokken we allebei en pakte onze spullen. We sprongen in een tuktuk, terug naar ons guesthouse. Eenmaal daar aangekomen hoorde we dat er in Indonesië een zware aardbeving had plaatsgevonden, 8,9 op de schaal van Richter, terwijl die voor de tsunami 2004 9.1 was geweest. Binnen 2 minuten onze backpacks gepakt, ouders geprobeerd te bereiken terwijl de overvolle lijnen dat niet toestonden. Zaklampen mee in geval van stroomuitval, 2 extra grote flessen water in geval van uitdroging en paspoorten dicht op ons lichaam gedragen namen we weer een tuktuk en reden we richting het binnenland. Daar wachtte bij de zus van de guesthouse eigenaar op verder nieuws. Alleen...de stroom was uitgevallen. Dus geen toegang tot televisie of anders nieuws. Pas na 2 uur wachten konden we mensen bereiken en werden we op de hoogte gehouden van het laatste nieuws door Vera's moeder via smsjes. Spannende uurtjes. Maar gelukkig bleek het vals alarm en was er geen sprake van enig tsunami dan ook. Het was wel fijn om te zien hoeveel mensen hier om ons geven. Na het alarm werden we constant gebeld door mensen die wilde weten of we in orde waren.

Vandaag zijn we weer teruggekomen in St Vincent home. De komende weken worden leuke weken. Aankomende week zijn we van plan een paar spelletjesdagen te organiseren voor de jongens. Die hebben net als iedereen ook vakantie maar sommige jongens hebben helemaal niemand om naartoe te gaan. Geen ouders, geen familie of mensen die om ze geven. Deze jongens blijven hier achter, in St Vincent. Het geld dat we gekregen hebben op ons afscheidsfeestje zijn we van plan te gebruiken voor deze jongens, om ze een leuke tijd te bezorgen. Ook komen onze vader en broer bijna langs! Over 2 weken zullen zij op onze Sri Lankaanse stoep staan, samen met hen zullen we gaan reizen en ons project laten zien. Als klap op de vuurpijl komt er nóg iemand op bezoek; een goede vriendin van Vera, die zelf al een tijd door Azië reist.

Aayu-bowan, Dag!

Vera & Mireille

Hello, Goodbye!

Lieve allemaal

De laatste keer dat wij een weblog hebben geschreven, is alweer een tijdje geleden. Er is zoveel gebeurd de afgelopen tijd. Natuurlijk zeggen wij dat heel vaak op onze weblogs, maar deze keer is er écht veel gebeurd. Er is zoveel gebeurd, dat ik niet alles kan opschrijven. Om maar kort en krachtig te zijn: we zijn weg bij learning by playing, hebben een week geslapen bij een Nederlands echtpaar en zitten sinds 2 dagen bij een nieuw project in de buurt.

Ik heb me gerealiseerd dat onze maand in Sri Lanka ontzettend intens is geweest. Het was een tijd met een achtbaan van emoties, problemen, geluksmomentjes, liefde van kinderen, tranen, belletjes met Dare2Go, maar vooral een maand van twijfel.

Vanaf dag 1 dat Mireille en ik in Bopitiya waren, voelden we al dat er iets aan de hand was. We dachten de eerste 2 weken dat het een normaal kenmerk is van wennen aan een totaal ander leven, dus we moesten er ons overheen zetten. Dat probeerden we dus ook continu. We bleven naar de positieve dingen kijken en genoten ook van kleine dingen. Het was aanstelleritis, wennen, een totaal andere cultuur, normaal voor vrijwilligers en het waren (gezien vanuit onze positieve blik) kleine problemen die op te lossen vielen. Maar nu realiseer ik dat het goed is dat we zijn vertrokken bij Learning by Playing.

Bij LBP (learning by playing) waren teveel problemen, die niet kunnen worden opgelost door twee Nederlandse vrijwilligers. Ik zal even de situatie van ons bij LBP toelichten. Bereid je voor, het is een lang verhaal.

We hebben een paar problemen al een aantal blogs terug verteld, maar we zullen ze nog even verder toelichten. De kern van alle problemen komt eigenlijk door animators die boos LBP hebben verlaten. Zij denken dat geld dat is bedoeld voor LBP in de zakken is gestoken van andere animators, terwijl dit absoluut niet het geval is. Verder zijn er door dingen die in het verleden zijn gebeurd een aantal roddels ontstaan. Deze boze animators hebben deze verhalen alleen maar groter gemaakt en er dingen bij verzonnen, roddels waar ze zelf misschien wel in zijn gaan geloven.

Nu zijn die animators zo boos dat ze LBP willen verwoesten. Ze proberen er alles aan te doen. Wij zijn bijvoorbeeld weggestuurd bij de montessori, omdat daar ook roddels zijn ontstaan over ons en over het bestuur van Learning by Playing ( de montessori is onderdeel van LBP).

De roddels zijn door het hele dorp verspreid. Ouders van kinderen geloven ook in deze roddels en houden hun kinderen thuis van lessen. Hierdoor komen er nog maar weinig kinderen opdagen op sommige classes.

Er zijn nu nog 9 animators over bij Learning by Playing. Van deze 9 animators, zijn er nog een aantal die de roddels van de ex-animators half geloven. Dit komt omdat zij bevriend zijn met de oude animators, maar ook omdat ze niet goed kunnen beoordelen wat precies waar is. Voor mij was het moeilijk om te zien wie te vertrouwen was en wie niet. Ik vond dat een groot obstakel, omdat ik vertrouwen een van de belangrijkste punten vind om goed met iemand te kunnen samenwerken.

Donderdag 8 maart vierde Elisa haar goodbye party. Het was een heel erg leuk afscheidsfeestje. Bijna alle animators waren er, iedereen kwam met lieve bedankjes, er was een hoop eten gemaakt én .. er werd veel gepraat. Dat is erg speciaal in Sri Lanka, normaal zijn Singalezen erg stil. Alleen hun aanwezigheid is genoeg. Toen iedereen weg was, vonden Mireille en een andere animator nog een pakje in de tuin. Op de voorkant stond dat het een cadeautje was van Sedawatta class, een van de lessen die wij geven op zaterdag. Vol verwachting en dankbaarheid maakte Elisa het pakje open. In het pakje zat een boekje met op de voorkant ‘be brave to read this’. Het verhaal was opgebouwd als een soort sprookje met 7 hoofdstukken. In het sprookje werden alle animators tot karakters gemaakt. Zo was Elisa in dit sprookje de hoofdpersoon, en zij was volgens het boekje de ‘heks’ die alles kapot heeft gemaakt. In het laatste hoofdstuk werd verteld dat het vliegtuig van Elisa zou neerstorten. Wij kwamen ook in het sprookje voor. Wij moesten volgens het boekje voorzichtig zijn en men zou wel zien wat er met ons zou gaan gebeuren. Verder zaten er bij het boekje drie grafstenen die gingen over van alles van learning by playing, maar ook over de animators.

Ik ben hier heel erg van geschrokken. Het is gewoon zo naar als dit aan iemand gegeven wordt die een halfjaar vrijwilligerswerk heeft gedaan en veel heeft betekend. Ook voelde ik mezelf onveilig , omdat men gewoon pure haat heeft naar ons en naar LBP. Ik weet dat ze ons nooit iets aan zullen doen, maar het idee dat het pakje zomaar in onze tuin is beland en het idee dat je ‘bedreigd’ wordt is beangstigend.

Na deze gebeurtenis besloten we dat het goed was om even afstand te nemen van alles. We konden terecht bij een Nederlands echtpaar die een aantal jaar in Sri Lanka woont. Toen Mireille en ik binnen kwamen, waren we eventjes in shock. We waren na ons primitief leven niks meer gewend. Er was een schone keuken! Er was warm water! Er was zelfs een klein zwembad! Yvonne en Ron hebben heel erg goed voor ons gezorgd. Ze waren heel lief en luisterden naar onze verhalen. Dat was eigenlijk alles wat nodig was. Samen kwamen we tot de conclusie dat het beter was om learning by playing te verlaten, zodat het even rustig de tijd kan hebben om na te denken en om te stabiliseren. We vinden het namelijk nog steeds een prachtig concept en als het goed loopt kun je daar echt de geweldigste tijd van je leven krijgen.

Toen dus op zoek naar een oplossing. Onze spullen ophalen in Bopitiya en vinden van een nieuw project. Het was heel erg lastig om afscheid te nemen van Aunty. Ze moest huilen en zei een aantal keer: “You’re really like my two daughters, I am your mother so I want to take care of you both.” We hebben met haar afgesproken om nog een keer iets leuks te gaan doen.

Afgelopen vrijdag zijn we gaan kijken bij een ander project, St. Vincent home. Dit is een katholiek weeshuis voor jongens. Gerund en gesponserd door de kerk. Geen gebrek aan priesters hier!

In Bopitiya gaven we ook les aan een meisjesweeshuis, dus we hadden een soort beeld geschetst voor we het hadden bezocht. Toen we het zagen, bleek het totaal anders te zijn. Het was overweldigend. Een project met 280 kinderen, 125 leden personeel, 15 priesters, 2 kerken, boerderijen ,fabrieken, 10 opleidingen, woonplekken voor staff en jongens, scholen, winkel, keukens wat bijna restaurants zijn, een preschool, kaneelplantages, ontvangstruimtes en prachtige plekken. Zaterdag zouden er 5000 mensen komen bidden en nadenken. We waren van harte welkom op het project en mochten zelf kiezen wat we hier zouden gaan doen.

Ik had eerst geen goed gevoel bij dit project omdat het al zo goed liep, terwijl wij weten hoeveel hulp er nodig is in de rest van de land die wij ook kunnen geven. Maar we zien ook hier een hoop mogelijkheden en kansen en weten dat deze kinderen een hoop liefde nodig hebben. Ze zijn erg arm of komen uit kansarme gezinnen, zo vertelde een oudere vrijwilligster ons gisteren.

Verder is het niet makkelijk om een ander project te vinden. We hebben besloten om naar dit project toe te gaan en de volle motivatie hier te geven. Dan zullen de kinderen en wij zelf het meeste genieten.

Het is niet dat we hier niet genieten, absoluut niet. We hebben al zoveel mooie momenten gehad en we weten dat we nog zoveel mooie momenten tegemoet gaan. Gisteren aten we patat ipv rijst en waren net zo blij als kinderen van 6, we hebben vandaag gepraat met een aantal paters die zoveel te vertellen hebben, maar ook de liefde van kinderen is zo mooi hier. We hebben dus vertrouwen in de toekomst en zijn benieuwd wat we hier nog kunnen brengen.

Ik hoop dat ik jullie nu een beetje meer heb kunnen vertellen over hier, al blijft het ook moeilijk om de situatie zo goed mogelijk te beschrijven. Als jullie vragen hebben, stel ze gerust.

Hoe gaat het in Nederland? Hebben jullie al veel rokjesdagen gehad? Zit iedereen fluitend op de fiets? En gaat het goed met jullie?

Ik zet er nog wat foto’s bij van onze laatste dagen van LBP en van ons nieuwe project. Dat helpt om een beeld te krijgen.

God bless you! (:

Liefs,

Vera

The impossible is possible

Hoi allemaal,

Bedankt voor alle leuke berichtjes! Leuk om te lezen dat jullie ons volgen. Soms is het jammer dat we niet ALLES op kunnen schrijven maar dan zou dit een ellenlange blog worden, haha.
Of juist niet, want alles begint steeds meer te wennen. Het eten met je handen, het muziekje van de rijdende bakker 's ochtends om half 7, de koe en haan die ons nachtenlang verblijden met hun verhalen. De learning by playing classes met kindjes die helemaal los komen bij gekke spelletjes, de altijd draaiende ventilators, het getoeter op straat, de overvolle bussen en verbaasde blikken van Sri Lankanen die een blanke zien horen nu gewoon bij ons leven.

Er zijn ook een aantal dingen die totaal uit de lucht komen vallen en waar ik zelfs in een jaar nog niet aan zou kunnen wennen. De geslotenheid en het onbegrip voor andere culturen in de wereld is hier groot.

Vorige week gingen we met een van de meisjes uit het learning by playing team wat koude cola drinken in Bopitiya. We vertelde haar dat het in Nederland heel normaal is dat stelletjes in het openbaar zoenen, dat de gemiddelde leeftijd wanneer jongeren een ´relatie´ krijgen 14-15 is. Dat het voor haar misschien wel raar klinkt maar dat er aan de andere kant van de wereld hele andere gedragsregels gelden. Dat was teveel. Ze zat stil voor zich uit te kijken en zei geen woord. Toen we aan haar vroegen wat ze dacht zei ze: ‘I think it's impossible'. Het was een te grote shock. Dus hebben we maar gezegd dat het een grote grap was. Dat geloofde ze liever en eerder dan dat het wél waar kon zijn, want stel je voor. Mensen die zoenen in het openbaar...
Dit is nog maar één voorbeeld ,maar constant kom je erachter hoe vrij wij in Nederland eigenlijk zijn. Zowel als in denken als in doen. We kunnen overal naartoe. Wij kunnen nadenken over hoe het zou zijn ‘als'. Wij hebben 100.000 mogelijkheden en kansen. Wij hebben het vermogen om zoveel minder in ons eigen denken vast te zitten. Bij ons wordt eigenlijk bijna alles geaccepteerd. We kunnen onze eigen vriend(en) uitkiezen en als ons niet bevalt kunnen we dat ook zeggen. Hier ligt je toekomst al voor een heel groot deel vast, alleen door heel hard te werken op school kan je hogerop komen en kan je later goed voor je gezin zorgen. Teveel je emoties uitten is ongepast, ECHT boos word je hier niet op elkaar. Praten over je gevoelens is niet gewoon. ‘s Avonds met je vrienden ergens naartoe is moeilijk, zeker als meisje. Vaders zien hen het liefst voor het donker thuis totdat ze getrouwd zijn. Het zijn niet alleen de gedragsregels en de sociale controle, ook de manier van denken is totaal anders dan de onze!

De klassen worden steeds leuker, zaterdag is mijn favoriete dag. Terwijl sommige van jullie lekker aan het feesten zijn staan wij hier om 6 uur op en zitten we fris en fruitig (ahum) op de fiets, op weg naar Children home. Hier verblijven zo'n 60 meisjes die een moeilijke thuissituatie hebben. Als we de poort opendoen en onze fietsen parkeren zien we de eerste hoofdjes al verlegen om de hoek kijken. Die verlegenheid verdwijnt gewoonlijk snel en na een kwartiertje hebben we zo'6 kindjes aan onze armen hangen. Deze meisjes zijn verreweg het meest gemotiveerd om dingen te leren. Ze doen allemaal ontzettend hun best en willen dat ook graag laten zien. Ook de spelletjes vallen erg in de smaak. Gisteren hebben we een nieuw spel geïntroduceerd: trefbal. Het eerste potje snapte ze er niks van, maar daarna ging het er fanatiek aan toe. Leuk om te zien hoe ook deze kinderen kunnen genieten. Mij doet het altijd een beetje pijn om goodbye te moeten zeggen als we onze les van anderhalf uur hebben afgerond. De volgende les begint om half 10. Deze les is een stuk verderop en bevind zich in een heel ander soort wijk. Hier wonen de mensen in kleine huisjes, soms bijna hutjes. De kinderen zijn ook anders dan in andere wijken. Schuchter en aan de andere kant brutaler. Gisteren hebben we een les over games gegeven. Woorden als playfield of champion hadden ze nog nooit van gehoord. Na de uitleg speelde we 2 games, doorfluistertje (vonden ze een beetje saai en ook erg moeilijk) en moordenaartje. Dat was een groot succes. De jongens vonden het erg leuk om dood neer te vallen na een knipoog van de moordenaar, de meisjes vonden het vooral erg spannend om niet ‘betrapt' te worden door de inspector. Na deze klas hebben we een paar uurtjes vrij tot de klas van 4 uur begint. Dat is een leuke klas! Heel veel kinderen die super enthousiast meedoen (vooral met de spelletjes). Vorige week hadden we een leuk spel waarbij de kinderen lekker veel lawaai mochten maken. Met z´n veertigen stonden we in een cirkel. Iedereen moest hetzelfde geluid maakte totdat het aangewezen kindje het geluid veranderde. Degene in het midden moest raden wie de geluidsveranderaar was. Dus daar stonden we dan, met 40 blatende, blaffende, gillende en klappende kindertjes. Echt ontzettend grappig en leuk spel. Na deze les zijn we meestal best wel gesloopt en komt een koud flesje cola van de moeders die erbij zitten altijd als een heerlijke verkoeling

Voor vandaag hadden we grootste plannen; een techno feestje (!) die om 7 uur 's ochtends zou beginnen (!!) of een jazz performance in Colombo. Het techno feestje bleek niet door te gaan en de jazz performance bleek niet eens te bestaan hahaha. Vanochtend hebben we het huis schoongemaakt en voorbereidingen getroffen voor de gasten die vanavond komen eten en slapen; de zus van onze gastmoeder aunty komt langs. Samen met een met een meisje uit een children home. Aunty wil het hele huis netjes hebben en dus helpen we haar vandaag maar een beetje.
Net hebben we een ´jungle´picknick houden achter het huis. Lekker onder een boom spaghetti en gesmolten icecream eten (drinken). Een lekkere zondag dus (:

Ik hoop dat het in Nederland ook allemaal goed gaat. Oja hoe is het met prins Friso (dit vraag ik voor Vera, zij is Friso-obsessed)?

Dan ten slotte nog even ons adres (wij houden van brieven:P)
c/o
Nathely Jayamaha
Mireille de Kant/Vera van Esch
288.B.3
Thuduwa
Bopitiya
Pamunugama
Sri Lanka

Groetjes en liefs
Mireille

Pisu Pisu

Hoi allemaal!

Terwijl de ene helft van Nederland in de carnavalssfeer zit en de andere helft nagelbijtend voor de buis zit in afwachting over prins Friso zitten wij hier voor de ventilator aan onze muggenbulten te krabben!

We hebben weer veel meegemaakt. Om maar met de deur in huis te vallen; we leven hier met een dubbel gevoel. Aan de ene kant is Sri Lanka echt een fascinerend land met ontzettend mooie plekken, vriendelijke mensen en onontdekte schoonheid op veel vlakken.
Maar de cultuur is zó anders dan de Nederlandse cultuur. We weten niet precies welke problemen nou voortkomen uit de cultuurverschillen en welke problemen voortkomen uit de interne problemen die op dit project spelen.

De preschool bijvoorbeeld. Dinsdag was onze eerst dag op deze preschool. Samen met de nieuwe lerares die ook haar eerste week had begonnen we de ochtenden rond een uur of 8. We startten de ochtenden met allemaal Engelse kinderliedjes die we uit volle borst meezongen zodat de kinderen ons na zouden doen. Daarna kregen de oudere kinderen een kleurplaat met als thema elke dag een andere letter. De jongere kinderen leerden vooral de basisdingen die je leert als peuter (knippen, plakken, kleuren en vooral elkaar niet slaan:P). Om stipt half 10 wasten alle kindjes hun handjes en pakten ze zelfstandig hun ontbijt. Grappig om te zien dat zulke kleine kinderen al zo zelfstandig kunnen zijn. Na het ontbijt werden de kindjes altijd ontzettend hyper. Dat komt misschien ook wel omdat het speeltijd was. Opeens leek ons lieve klasje wel een dierentuin. Wat een lawaai! Zo hebben we onze ochtenden doorgebracht. Tot vrijdag.

Zoals elke andere ochtend fietsen we lekker in het nog koele Bopitiya naar ons schooltje. Bij aankomst waren er al veel mensen op de been. Dharshana kwam naar ons toe met het nieuws dat dit onze laatste dag zou worden op de preschool. Een paar jaloerse ex-learning by playing leden strooide allemaal roddels rond. Ouders geloofde dit en het vertrouwen Learning by playing was verzwakt. Toen de nieuwe lerares ook nog is op een andere manier les bleek te geven was de maat vol. Zowel de lerares als de vrijwilligers waren niet meer welkom. Learning by playing wilde niet meer samenwerken met ouders die niet met hun manier van lesgeven in konden stemmen. We baalden heel erg toen we het nieuws hoorden. De nieuwe lerares was veel toegankelijker en beter dan de oude leraressen. We merkten dat de kindjes het ontzettend naar hun zin hadden. Er was zelfs een jongetje die niet meer met zijn moeder mee naar huis wilde gaan omdat hij bij ons wilde blijven. Onze eerste week was gelijk onze laatste week. Maar met prachtige kindjes, een fotocamera en heel veel knappende ballonnen hebben we er toch nog een gezellig laatste dagje van gemaakt.
's Middags hebben we eigenlijk altijd Learning by Playing class. Ook deze kinderen zijn ontzettend leuk. Enthousiast en leergierig komen ze naar de les met hun schriftjes in de aanslag. De banana-game, die we gisteren hadden georganiseerd, was een groot succes. Ingrediënten: 60 kinderen, een grote dobbelsteen, veel bananen, een mes en een vork. Succes gegarandeerd. De kinderen moesten om de beurt gooien. De geluksvogel die 6 gooide moest een stukje rennen en dan proberen om met mes en vork een banaan op te eten. Een onmogelijke taak voor kinderen die altijd met hun handen eten.

Jammer genoeg zijn er ook bij Learning by Playing problemen. Er zijn 3 Sri Lankaanse vrijwilligers die ons meehelpen met lesgeven, weggegaan. Hoe dat precies zit, is heel een lang en ingewikkeld verhaal. Doordat er zoveel mensen zijn vertrokken, lopen ook de lessen niet meer goed. Er komen minder kinderen, en er wordt niet altijd even goed voorbereid en is er te weinig geld beschikbaar om nieuwe lesmaterialen te kopen. Dat is heel jammer om te zien want er zit ontzettend veel potentie in dit project, het concept van learning by playing werkt in de praktijk!
Zoals we net al vertelden, is Sri Lanka een prachtig land. Wat we hier vooral ervaren is het traditionele leven. Alles is nog puur en de mensen leven hier in echte gemeenschappen. Bopitiya is een klein dorpje en elke wijk kan je hier zien als een aparte familie. Iedereen staat voor elkaar klaar en loopt constant in en uit. Een voorbeeld is een klein buurmeisje; Tanja. Ze woont in een piepklein huisje twee huizen verderop. Haar familie is erg arm. Zonder er iets voor terug te vragen of er moeilijk over te doen krijgt Tanja hier 's avonds lekker een bordje rijst.
Wat ons ook is opgevallen is hoe gemotiveerd en gedisciplineerd kinderen hier zijn als het gaat om school. Overal zie je bordjes met ‘gratis Engelse les', zelfs kinderen van 3 willen alles leren en moeten al leren schrijven. Kinderen op school zijn enthousiast en doen goed mee met de lessen. Ze zijn leergierig en hebben er zin in. Ouders supporten dit heel erg, want; Alles voor een goede toekomst.

Vandaag gingen we op bezoek bij een meisje uit het learning by playing team. Ze leefde in een half afgebouwd huis. Het is grappig om te zien hoeveel de huizen van de members verschillen. De een woont in een heel mooi huis in een luxe wijk, en vandaag kwamen we dus bij een meisje die in een heel anders soort wijk woont. Ze wassen zichzelf en de was in de rivier voor het huis. De keuken is buiten. Daar hoor je ook het geknor van varkens die met elkaar vechten. Toch is dit meisje helemaal niet zielig, het is een schatje. Ze is echt heel erg lief en heeft dankzij learning by playing goed engels geleerd.
Omdat we het heel erg warm hadden en we benieuwd waren hoe je jezelf wast in een rivier, hebben wij met een speciale soort doek om gezwommen in de rivier tegenover haar huis. Het was heerlijk! Alleen wordt het niet geaccepteerd in deze cultuur dat blanke meisjes met een doek (die half afvalt) zomaar zwemmen in de rivier. Achteraf hoorden we dat het meisje nu weer een maand roddels zal horen over ons, de buitenlanders. Dat is precies hoe deze cultuur in elkaar zit. Het is een cultuur waarin men niet open staat voor mensen van buitenaf. Dit komt omdat men hier niet aan gewend is. Verder is het een ´roddelcultuur´. Laatst waren wij in het huis (hard) een liedje aan het zingen, toen werd er gezegd dat we zachtjes moesten doen omdat de buren anders zouden denken dat we ruzie zouden hebben.

Nogal wennen dus, voor twee westers meisjes die van gekke liedjes zingen houden.
Maar het is en blijft een ervaring die we meemaken ;) We hebben in deze 2 weken al zo ontzettend veel nieuwe plekken gezien, nieuwe mensen ontmoet, nieuwe ervaringen meegemaakt, nieuwe dingen geleerd, goede gesprekken gehad, emoties gevoeld die we allemaal nooit zouden meemaken als we niet waren gegaan! Dat zeggen we niet om jullie jaloers te maken hoor, heeel eerlijk gezegd zouden we het nu voor 5 minuten best even koud willen hebben. Want echt koud worden we de komende 5 maanden niet meer, het gevoel als je helemaal oververhit bent en dan onder een koude douche stapt komt misschien het beste in de buurt. Nou allemaal, take care. We gaan wat foto's proberen te uploaden want daar wordt het wel tijd voor inmiddels.

Liefs
Vera EN Mireille

De balans opmaken na de eerst week

Lieve allemaal,

Zo, onze eerst week zit er alweer bijna op. Het voelt heel gek want het lijkt alsof we hier al ongeveer een maand zitten. Ik denk dat het voornamelijk komt omdat dagen hier lang zijn. Wanneer de zon opkomt, begint weer een nieuwe dag. Aunty ( onze gastmoeder) begint met haar planten water te geven. De tuin is hier een symbool van rijkdom en moet er dan ook zo verzorgd mogelijk uitzien. Als de tuin klaar is, begint ze met het koken van ons ontbijt waar ze al haar zorg en liefde in stopt. Ze ontbijt rustig, maakt ons wakker en wil graag voor ons zorgen. Rond een uur of 9 begint ze met het schoonmaken van het huis en om 11 uur is het alweer tijd om te beginnen met het maken van de lunch. Verder haalt Aunty elke dag boodschappen, maakt ze een praatje met de buren, doet ze een middagdutje en haar mobiel is haar way to keep in touch with her friends. Waarschijnlijk vinden jullie het leven van Aunty erg saai, maar het is erg mooi om te zien dat ze zelf zo gelukkig is en niet kan leven zonder te zorgen. Aunty heeft allemaal posters van moeder Theresa in huis hangen en Mireille en ik noemen haar dan ook de hele tijd zo.

Het leven begint hier te wennen. We zijn maandagavond naar een olifantenparade geweest in de hoofdstad van Sri Lanka, Colombo. Het doel van deze parade is om Boeddha te vereren. Er werd veel gedanst, gezongen en de olifanten waren prachtig versierd. Dharshana vertelde ons dat de olifanten dansten. Eerst geloofden wij hem niet, we waren afgeleid door de hoge heren die op de olifanten zaten, maar als je goed keek zag je dat de olifanten een soort ritme in zich hadden. Omdat de olifanten zo heilig zijn in Sri Lanka, werd de straat voordat de olifantenoptocht begon ‘gewassen' met heilig water. In de optocht dansten alleen mannen. Als je een man bent en je woont in Sri Lanka is het een must om goed te kunnen dansen en zingen. Mannen zingen hier dan ook uit volle borst met liedjes mee en hebben geen schaamte om midden op straat met hun heupen te schudden. Voor vrouwen is het juist absoluut verboden om hier in het openbaar te dansen en te zingen, iets wat Mireille en ik nog erg lastig vinden :)

Omdat wij zelf naar de montessorischool moeten komen, is het handig om hier een fiets of brommertje te hebben. We hebben lang getwijfeld wat handiger was. Een fiets is veiliger want het Sri Lankaanse verkeer is een grotere chaos dan je denkt, en voor een fiets heb je geen scooterrijbewijs nodig, maar stiekem hadden we het stoer gevonden als we een brommertje konden krijgen en de wind door onze haren voelden waaien. Toch vond iedereen het uiteindelijk beter dat we netjes op een meisjesfiets zouden gaan fietsen, in plaats van een hoge boete te hebben gekregen op onze stoere scooter.

Dinsdagmiddag zijn we voor het eerst op visite geweest. We gingen naar Prabhani, zij is een van de animators(leraressen) van learning by playing. We kregen eerst een heel vies drankje, het was een soort mangosap met zout. Maar uit beleefdheid dronken we het netjes op en zeiden we dat we het lekker vonden. Daarna vroegen de broertjes van Prabhani of we zin hadden om een soort cricket te spelen. We hadden al de hele dag stilgezeten, dus we konden geen nee zeggen. En ja hoor, Mireille had gelijk het nieuwe record verbroken. Ze noemden het cricket, maar eigenlijk was het meer een soort slagbal. Je moest met een soort knuppel slaan en als je raak sloeg moest je proberen zo vaak mogelijk heen en weer te rennen zonder dat je af werd gegooid. Toen kwamen Prabhani's ouders thuis. Het waren hele lieve, aardige mensen die heel nieuwsgierig waren naar de Westerse cultuur. Het opvallende was, was het feit dat de man alleen aan het woord was. Zijn echtgenoot was alleen vriendelijk aan het lachen en aan het zorgen voor ons.

Gisteren was onze eerste ‘class'. We mochten meekijken met Elisa en een andere Singalese animator. De kinderen vonden ons eerst heel eng en toen wij wat aan het vertellen waren, konden ze alleen maar naar ons staren. Maar toen wij dieren moesten uitbeelden en geluidjes nadeden, was het ijs gebroken. De kinderen hadden het naar hun zin en moesten hard lachen. Dat was ook niet zo gek als je zag hoe wij slangen en apen nadeden. Op het laatst werden we lief door iedereen uitgezwaaid: Goodbye! See you next week!

Wat ik ook nog even wilde vertellen is iets wat heel anders en grappig is hier: giechelen. Meisjes horen zich hier te gedragen als ingetogen en verlegen. Wat daarbij hoort; giechelen.
Als ze iets niet snappen dan beginnen ze te giechelen, als een jongen een grap vertelt beginnen ze te giechelen als er even een stilte valt beginnen ze te giechele, en soms beginnen ze zomaar zonder enige zichtbare reden te giechelen. Erg grappig, vooral als je mee gaat doen, (soms kan je ook niet meer stoppen)

Nu zijn we aan het kijken wat we dit weekend gaan doen. Waarschijnlijk gaan we naar een strand toe waar we kunnen zwemmen. Dat lijkt me heel fijn, want het is op dit moment 34 graden. Maar nu moeten we eerst even lessen gaan maken zodat we ook volgende week met een glimlach kunnen terugkijken op onze lessen :)

Liefs,
Vera

P.s. Foto's volgen snel, uploaden duurt hier vrij lang maar zodra er gelegnheid is zullen we ze hier of op facebook zetten!
p.p.s. Ik hoop dat het goed met jullie gaat! Is er nog nieuws in Nederland? Gaat de Elfstedentocht inmiddels wel weer door? Zijn er al mensen door het ijs gezakt?